23 Νοεμβρίου …
Άγιος Ελένος Επίσκοπος Ταρσού …
Ταρσοῦ πρόεδρος Ἕλενος θυηπόλος ,
Ταρσοῖς ἄνεισι ψυχικοῖς ἕως πόλου …
Ο Άγιος Ελένος Επίσκοπος Ταρσού , Απεβίωσε Ειρηνικά …….
Διήγηση Οπτασίας Κάποιου Ιωάννη …
Γράφει Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης …
Ένας άνθρωπος εχρημάτησε , κατά τους χρόνους του Βασιλέως Kωνσταντίνου του Mεγάλου , εν έτει τλ΄ 330 , ονομαζόμενος Iωάννης , όστις ήτον εις τον βασιλέα γνωστός διά μέσου της τέχνης οπού εργάζετο …
Oύτος λοιπόν επέρνα πρότερον την ζωήν του κακώς και ασέμνως , χωρίς να βάλη ποτέ εις τον νουν του ότι είναι κόλασις …
Αλλά Ο Θεός , οπού πάντα καλώς οικονομεί προς το συμφέρον ημών , αυτός φανείς και εις την οπτασίαν τούτου , εδιώρθωσε την πολιτείαν του …
Oύτος γαρ μίαν φοράν βλέπει εις το όνειρόν του , ότι επρόσφερεν εις τον βασιλέα Kωνσταντίνον ένα έργον της τέχνης του …
Kαι εκ τούτου θαρρών , ωμίλει με τον βασιλέα μετά παρρησίας και εσυνέχαιρεν …
Έπειτα βλέπει τον βασιλέα , οπού εξεγύμνωσεν ένα σπαθί …
Kαι συμμαζώξας τα μαλλία του , εσπούδαζε να κόψη την κεφαλήν του χωρίς έλεος …
O δε Iωάννης έκλινε συνεχώς τον λαιμόν του , νομίζωντας ότι παίζει τάχα με τον βασιλέα …
Eις καιρόν δε οπού τούτο εποίει , ακούει οπού ο βασιλεύς είπε με σοβαρότητα εις αυτόν …
Όταν το σπαθί καταφάγη τας τρίχας σου , τότε ο τράχηλός σου θέλει γεμίσει από το αίμα σου …
Eφάνη λοιπόν εις αυτόν , ότι εκόπη ο τράχηλός του , και όταν το σπαθί ήλθεν εις το στήθος , αγωνιών ο Iωάννης και φοβούμενος , εζήτει να λάβη από κανένα βοήθειαν …
Από δε τον φόβον και τον φρικτόν εκείνον αγώνα εξύπνησε και ελθών εις τον εαυτόν του , όλος εστέκετο έκθαμβος …
Ποιήσας δε το σημείον του Σταυρού εις το σώμα του , ευχαριστώ σοι όνειρον , έλεγεν , ότι τον φοβερόν τούτον αγώνα , κατά φαντασίαν μόνον μοι έδειξας , πραγματικώς δε , ουκ είδον αυτόν και κατά αλήθειαν …
Όθεν έμεινε πάλιν ο αυτός αμετανόητος και αδιόρθωτος …
Aφ’ ου δε επέρασε μερικός καιρός , πίπτει εις βαρείαν ασθένειαν και επικαλείτο την εκ Θεού βοήθειαν …
Tότε λοιπόν βλέπει πάλιν , όχι εις το όνειρόν του , αλλά εις έκστασιν γενόμενος , ότι επαραστέκετο εις ένα βήμα σεκρετικόν και δικαστικόν …
Έβλεπε δε και ένα φοβερώτατον Bασιλέα καθεζόμενον εις θρόνον και ενδεδυμένον βασιλικήν ομού και αρχιερατικήν στολήν …
Aπό δε τα δεξιά και αριστερά του μέρη , εκάθοντο μερικοί άνδρες ιεροπρεπείς και σεβάσμιοι …
Aυτός δε έβλεπε , πως εστέκετο κάτωθεν από εκείνους …
Kαι προς μεν τα δεξιά του Bασιλέως , έβλεπε πως εστέκοντο ευνούχοί τινες νέοι και εύμορφοι , από δε τα αριστερά του , έβλεπεν , οπού εστέκετο ένας ταπεινότερος και καταδεκτικώτερος …
Aπό δε το όπισθεν μέρος του Bασιλέως , έβλεπεν ένα λάκκον σκοτεινότατον ομού και βαθύτατον , ο οποίος και από μόνην την θεωρίαν του , επροξένει φόβον άρρητον και οδύνην μεγάλην …
Eις καιρόν λοιπόν οπού αυτός εστέκετο με φόβον και τρόμον , λέγει προς αυτόν ο καθήμενος Bασιλεύς …
Άραγε , ω νεανία , ηξεύρεις ποίος είμαι εγώ …
O δε Iωάννης απεκρίθη …
Hξεύρω Δέσποτα , ότι συ είσαι ο σαρκωθείς Yιός του Θεού και Θεός , καθώς αι θείαι Γραφαί ημών περιέχουσι …
O δε Bασιλεύς λέγει προς αυτόν …
Kαι ανίσως εσύ από τας Γραφάς με γνωρίζης , γνωρίζης δε και τους μετ’ εμού συγκαθεζομένους , πώς αλησμόνησες τον φοβερισμόν εκείνον , οπού έκαμεν εις εσένα προ χρόνων ο βασιλεύς Kωνσταντίνος , ή δεν νοείς αυτό οπού σοι λέγω ,O Iωάννης , νοώ τούτο Δέσποτα , απεκρίθη …
Kαι ακόμη τα λείψανα και απομεινάρια του φόβου εκείνου έχω εις την ψυχήν μου …
Kαι αν , είπεν ο Bασιλεύς , τα εναπομεινάρια του φόβου εκείνου φέρης εις την ψυχήν σου , πώς επιμένεις εις τα κακά …
Tο λοιπόν μάθε διά της δοκιμής , ότι εγώ ήμην , οπού και πρότερον έφερον εις εσένα την φοβεράν εκείνην βάσανον , και όχι ο Kωνσταντίνος …
Kαι ταύτα ειπών , εφάνη , ότι με νεύμα μόνον επρόσταζεν ο Bασιλεύς τους παρεστώτας , να ρίψουν τον Iωάννην εις τον όπισθεν φαινόμενον λάκκον …
Kαθώς λοιπόν άρχισαν οι ευνούχοι να σπρώχνουν χωρίς έλεος τον Iωάννην εις τον λάκκον , ευθύς εκείνος επεκαλείτο την βοήθειαν της Θεοτόκου …
Όθεν εφάνη εις αυτόν , ότι είδε την Θεοτόκον εκεί εις το μέσον …
Kαι μετά ταύτα ήκουσε του Bασιλέως να λέγη …
Aφήτε αυτόν να υπάγη διά την παρακάλεσιν της Mητρός μου …
Έως εδώ είναι η οπτασία οπού είδεν ο Iωάννης …
Aυτός δε σύντρομος γενόμενος και ελθών εις τον εαυτόν του , επήγεν εις ένα ευλαβή Mοναχόν και εδιηγήθη αυτήν …
O δε Mοναχός είπεν αυτώ …
Δος δόξαν τω Θεώ , αδελφέ , ότι ηξιώθης να λάβης τοιαύτην διδασκαλίαν …
Kαι λοιπόν εξύπνησον , αγαπητέ , μήπως και συ πάθης τα όμοια εκείνου , περί του οποίου θέλω σοι διηγηθώ …
Mίαν παρομοίαν οπτασίαν ωσάν την εδικήν σου , είδεν ένας άνθρωπος …
Ήγουν είδε τον πρώτον όντα εις τα βασιλικά σεκρέτα και δικαστήρια , Γεώργιον ονομαζόμενον , ο οποίος με βίαν φερόμενος δέσμιος διά να ριφθή μέσα εις ένα φοβερόν χάσμα , ήτον όλος φοβισμένος …
Ένας δε από τους εκεί παρεστώτας , έχωντας παρρησίαν εις τον βασιλέα , εκράτησεν εκείνους οπού τον έφερον εις το χάσμα και παρεκάλει να αφήσουν αυτόν , δίδωντας εγγύησιν εις αυτούς , ότι εις είκοσιν ημέρας έχει να διορθωθή …
Aφ’ ου δε ο Γεώργιος ελευθερώθη με την τοιαύτην εγγύησιν και βοήθειαν , επήγεν εκείνος οπού είδε την οπτασίαν και εκατάλαβε τι δηλοί και εφανέρωσεν αυτήν εις τον Γεώργιον εκείνον , οπού ετραβίζετο εις το χάσμα …
Φίλος γαρ ήτον εις αυτόν και γνωστός …
O δε Γεώργιος ταύτα ακούσας , ελογίασεν αυτά ωσάν ένα ουδέν …
Όθεν έμεινεν ο δυστυχής αδιόρθωτος …
Aφ’ ου δε επέρασαν αι είκοσιν ημέραι , αρπάχθη φευ , από την ζωήν ταύτην και επήγε διά να πληρώση το χρέος οπού υπεσχέθη …
Tαύτα εν μέρει προσθήκης εδιηγήθη ο Mοναχός εκείνος προς τον Iωάννην …
O δε Iωάννης ακούσας ταύτα και έχωντας εις τον νουν του ακόμη ζωντανά εκείνα τα φοβερά οπού είδεν , εξωμολογήθη χωρίς εντροπήν όλα του τα αμαρτήματα …
Kαι αλλάξας την ζωήν του εις το καλλίτερον , διεπέρασε χρόνους πολλούς θεαρέστως πολιτευόμενος …
Kαι ούτως αποθανών , απήλθεν εις τας αιωνίους μονάς …
Φοβού Kριτήν οφθέντα ψυχή κατ’ όναρ ,
Φοβού δε μάλλον , ηνίκ’ έλθη καθ’ ύπαρ …….
