Χριστός Ανέστη Χαρά μου …
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μία διάχυτη απαισιοδοξία …
Μόνο τα παιδιά και οι έφηβοι , οι οποίοι είναι στραμμένοι στον δικό τους κόσμο , κρατούν μία νότα ευχάριστης αφέλειας που τους οδηγεί στο να είναι ήσυχοι για το μέλλον τους ,
οι υπόλοιποι έχουμε μέσα μας μία κρυφή , ή μία φανερή αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι …
Η μελαγχολία επιτείνεται από το γεγονός ότι δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε , με την έννοια του να βγούμε από τον εαυτό μας ,
να αφεθούμε στις σχέσεις μας τόσο με Τον Θεό όσο και τον πλησίον μας , μια και το πρότυπο ζωής το οποίο έχουμε υιοθετήσει είναι εγωκεντρικό …
Οι άλλοι πρέπει να έρθουν σε μας , να μας αγαπήσουν για την μοναδικότητα μας και όσο δεν το βλέπουμε αυτό , τόσο αρνούμαστε να τους αγαπήσουμε , αρνούμαστε να γίνουμε τα κορόιδα που προσφέρουν και προσφέρονται , που κουράζονται για να μην λαμβάνουν τίποτα ,
σε αυτή την περίοδο της απαισιοδοξίας έρχεται η Εκκλησία μας να αντιτάξει Την Ευλογία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής …
Η Εκκλησία έρχεται να μοιραστεί μαζί μας την αισιοδοξία που αυτή η περίοδος φέρνει ,
παρότι για πολλούς , επειδή προηγείται ο βαρύς κόπος της Νηστείας , της Προσευχής , της Εγκράτειας , του Αγώνα εναντίον της κατάκρισης , υπάρχει ένα αίσθημα Πένθους και σχετικής μελαγχολίας …
Δεν είναι όμως έτσι , η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν είναι μόνο στροφή στον εαυτό μας , προτροπή για σχετική ησυχία μέσα από τις ωραίες Ακολουθίες , στις οποίες δεν δεσπόζουν τόσο οι Μελωδίες των Ύμνων , αλλά ο Λόγος διά των αναγνωσμάτων ,
είναι και μία Γλυκιά Χαρά , η οποία Πηγάζει και από τον Αποστολικό Λόγο …
Σωζόμαστε από την απαισιοδοξία των καιρών μας διότι αισθανόμαστε στην Εκκλησιαστική ζωή ότι Ο Θεός είναι Αυτός , που μας μας Σώζει ,
Αυτόν αναζητούμε στην Σαρακοστή …
Αυτόν που Έγινε Άνθρωπος για μας και είδε τα βάσανα και τους κόπους μας , την ήττα μας από την αμαρτία , τον διάβολο , την φθορά , τον Θάνατο και συνέπαθε με μας , άφησε και Αυτός τον εαυτό Του να ηττηθεί από τον Πόνο και τον Θάνατο , αλλά μας έδειξε ότι Πιστεύοντας δεν νικιόμαστε από την αμαρτία ,
γιατί αυτή είναι που μας καταβάλλει , σωζόμαστε από την απαισιοδοξία των καιρών μας όταν φεύγουμε από το χτες , από το τότε που Πιστέψαμε , αλλά και από κάθε χτες …
Από όσα χάσαμε και θα θέλαμε να ξανά έχουμε , τα όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν , τις σχέσεις που δεν προχώρησαν , τα λάθη που δεν αποφύγαμε ,
Μας καθηλώνουν στο παρελθόν και από τα γιατί που δεν μας αφήνουν να δούμε ότι η ζωή είναι πορεία …
Καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ο θάνατος στον οποίο πλησιάζουμε , αλλά Ο Χριστός που μας περιμένει για να μας Δώσει την Ανάσταση και την Ζωή ,
οι άλλοι δεν είναι αυτοί που μας υπονομεύουν , οι εχθροί μας , ακόμη κι αν φέρονται έτσι , αλλά αυτοί που καλούμαστε να κερδίσουμε με την Αγάπη , με την Καλοσύνη , με την Ευγένεια και την Υπομονή …
Με τον τρόπο της Αρετής και όχι την εκδίκηση και το αίσθημα της Δικαιοσύνης , εκεί όπου δεν υπάρχει άλλος δρόμος , μέσα από τις δυνατότητες που η κοινωνία μας , μας δίνει , χωρίς όμως κακία και εμπάθεια ,
σωζόμαστε από την απαισιοδοξία των καιρών μας όταν αισθανόμαστε ότι όλα είναι εγγύτερον στον άνθρωπο ο οποίος τα έχει βρει με τον εαυτό του , έχει βρει το νόημα του , ξέρει γιατί και προς Ποιον πορεύεται …
Ας Παλέψουμε Πνευματικά και ας ανοιχτούμε καρδιακά τώρα που αρχίζει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η ημέρα της Ανάστασης έρχεται ,
Ο Χριστός μας αγαπά και μας δίνεται κάθε στιγμή , για να μην μετράμε την ζωή μας με την κοσμική επιτυχία η αποτυχία , αλλά με την Χαρά που γεννά η Δική Του Αγάπη ……