Χριστός Ανέστη Χαρά μου …
Θαυμαστή ωφέλιμη διήγηση για την απλότητα της καρδιάς …
Ένας από Τους Άγιους Πατέρες διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία , την οποία άκουσε στης έρημο της Θηβαίδος ,
Συνέβη κάποτε όταν πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος Πνευματικός και στην Αρετή περιβόητος ., τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και Εξομολογούνταν σε αυτόν , δε πήγε όμως ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα , που δεν ήξερε τι θα πει Αμαρτία …
Η μόνη του δε Επιθυμία ήταν πως να κερδίσει τον Παράδεισο , Ο Πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στον Παράδεισο ,
Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του Πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σε ένα Μοναστήρι και είπε στον Ηγούμενο τον πόθο του …
Από τα λόγια του Ο Ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του , τον δέχτηκε στο Μοναστήρι
και αφού τον έκανε Μοναχό τον έβαλε να φιλοκαλή την Εκκλησία , δηλαδή τον έκανε νεωκόρο …
Μια μέρα όταν τον επισκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για την Σωτηρία του , πήρε αυτός θάρρος τον ρώτησε ποιος είναι αυτός που είναι κρεμασμένος πάνω από το Εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος , μη γνωρίζοντας ότι είναι Ο Δεσπότης Χριστός …
τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το διακόνημα του τον τιμώρησε να κρέμεται επάνω στο σταυρό …
Το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του , αφού έκλεισε την πόρτα της Εκκλησίας άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατέβει να φάνε μαζί ,
έβαζε μάλιστα Μάρτυρα Τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει …
Τότε Ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των ανθρώπων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει ,
πάλι όμως επέμενε τότε του φάνηκε πως κατέβηκε , πιστεύοντας ότι έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί …
Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ , ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ και ενώ οι άλλοι Μοναχοί άκουσαν ομιλίες στο Ναό ,
όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον Μοναχό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος …
Έβαλαν ένα άλλο Μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατόρθωσε και έμαθε πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν
και του υπόσχεται πως για αυτό του το δείπνο , θα τον φιλεύσει πλουσιοπάροχα στο σπίτι του Πατέρα Του …
Όταν έμαθε ο Ηγούμενος τα νέα , κάλεσε τον Μοναχό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν ,
τότε του είπε το επόμενο βράδυ να τον παρακαλέσει και για τον Ηγούμενο ώστε να τον φιλεύσει και αυτόν στο σπίτι Του Πατέρα Του …
Πράγματι ο Μοναχός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον Ηγούμενο , αλλά πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται
και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο Ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν από εκείνο το τραπέζι …
Σαν άκουσε το πρωί ο Ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα , ελπίζοντας όμως στο Έλεος και την Φιλανθρωπία Του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον Μοναχό να επιμένει
και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο Ουράνιο τραπέζι …
Ο Μοναχός συνέχισε να Παρακαλεί το επόμενο βράδυ Τον Δεσπότη Χριστό , αλλά Ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται , τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει ,
καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα , αλλά δια το ψωμί όπου μας έτρεφε τόσες ημέρες , όπου αν έλειπε θα πεθαίναμε από την πείνα και δια ταύτη την καλοσύνη του δεν τον δέχεσαι …
Ο Δεσπότης Χριστός ανταποκρίθηκε , ας είναι είπε δια την Αγάπη σου και μόνον δια να μη σε λυπήσω , επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου ,
είπε του λοιπόν να διορθωθεί καλώς και μετά οκτώ ημέρας να έλθετε αμφότεροι εις την ετοιμασμένη χαρά …
Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε , έκανε την πρέπουσα Μετάνοια και αφού Κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, αρρώστησε και Παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό μετά από οκτώ μέρες ,
ο δε Μοναχός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον Αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η Μακαρία του ψυχή και Μετέβησαν και οι δύο σε εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή , την οποία είθε και εμείς Χάρη Του Θεού να Απολαύσουμε …….