2 Σεπτεμβρίου …
Όσιος Θεοδόσιος Καθοδηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου…
Όσιος Θεοδόσιος ήταν Καθοδηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου , γεννήθηκε στην πόλη Βασίλιεφ του Κιέβου το 1029 μ.Χ. , από εύπορους γονείς …
Την ώρα της Βαπτίσεως , ο Ιερέας που τον Βάπτιζε , είδε ότι το βρέφος αυτό θα Αφιέρωνε αργότερα την ζωή του στον Θεό , για αυτό και του έδωσε το όνομα Θεοδόσιος , οι γονείς του αναγκάσθηκαν με διαταγή του Ηγεμόνα , να μετοικήσουν μακριά σε άλλη πόλη , στο Κουρσκ , εκεί γεννήθηκε Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ …
Ήταν Οικονομία Θεού για να Λάμψει εκεί Ο Θεοδόσιος με την Ενάρετη ζωή του , μεγάλωνε και αυξανόταν Πνευματικά στην σοφία και στην Αγάπη Του Θεού , Μελετούσε με επιμέλεια τον Θείο Λόγο , έγινε κάτοχος όλης της Αγίας Γραφής , όλοι έμειναν έκπληκτοι από την σοφία του , την αντίληψη και την ταχύτητα εκμαθήσεως του …
Καθημερινά επισκεπτόταν τον Ναό Του Θεού , παρακολουθούσε με όλη του την προσοχή τις Ιερές Ακολουθίες , σε ηλικία δέκα τριών ετών ο Θάνατος του στέρησε τον πατέρα του , από τότε Ο Θεοδόσιος έγινε Ασκητικός …
Πήγαινε μαζί με τους υπηρέτες στα χωράφια , έκανε το καθετί με βαθιά ταπείνωση , στην καρδιά του αρχίζει να καλλιεργείται η αίσθηση της πτώχειας , πετά τα αρχοντικά του ρούχα , ντύνετε με τα ενδύματα των χωρικών , τους βοηθά σε κάθε είδους εργασία , η συμπεριφορά του εξοργίζει την μητέρα του , τον επιπλήττει και τον κτυπά …
Ο Θεοδόσιος πήγε σε ένα σιδερά και παρήγγειλε μια σιδερένια ζώνη , όταν ετοιμάσθηκε την πήρε και την φόρεσε κατάσαρκα , χωρίς να την βγάζει καθόλου από πάνω του , ήταν στενή , έσφιγγε πολύ το σώμα του και προξενούσε πόνους , που τους υπέμενε όμως καρτερικά σαν να μην συνέβαινε τίποτε …
Σε ένα εορταστικό γεύμα που δινόταν στο μέγαρο του Άρχοντα και θα παρευρίσκονταν όλοι οι προύχοντες της πόλεως , έπρεπε να πάει , αναγκάσθηκε από τη μητέρα του να φορέσει την καλή του στολή , όταν την φόρεσε , δεν μπόρεσε να προφυλαχθεί από το διακριτικό μάτι της μητέρας του , εκείνη πρόσεξε πάνω στη φανέλα στίγματα από αίμα , διαπίστωσε πως οφειλόταν στο σφίξιμο της σιδερένιας ζώνης …
Τότε άναψε από το κακό της , όρμησε πάνω του με μανία , άρχισε να τον κτυπάει , του ξέσκισε την φανέλα και του αφαίρεσε τη ζώνη , Ο Ευλογημένος σαν να μην συνέβαινε τίποτε , φόρεσε τα ρούχα του και ξεκίνησε ειρηνικά για να πάει στο γεύμα …
Μία ημέρα άκουσε στο Ευαγγέλιο Τον Κύριο να λέει ,
Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος , Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοι εἰσιν , οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτόν , άκουσε , Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι , καγῶ ἀναπαύσω ὑμᾶς , Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμὶ καὶ ταπεινὸς τὴ καρδία καὶ εὐρήσετε ἀνάπαυσιν ταὶς ψυχᾶς ὑμῶν …
Με τα λόγια αυτά πυρπολήθηκε η καρδιά του Φωτισμένου από Τον Κύριο Θεοδόσιου , Φλεγόμενος από Θείο Έρωτα , συλλογιζόταν καθημερινά πώς θα μπορούσε κρυφά από την μητέρα του , να ενδυθεί το Άγιο Μοναχικό σχήμα …
Ο Θεοδόσιος φεύγει από το σπίτι του για να Ασκητέψει στο Κίεβο , λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν τον δέχεται κανένας , βρίσκει Πνευματικό καταφύγιο κοντά στον Όσιο Αντώνιο , έτσι Παραδόθηκε ολόψυχα στον Θεό και στον Θεοφόρο Γέροντα του …
Επιδόθηκε σε μεγάλες Ασκήσεις , βάσταζε με χαρά το ζυγό της Μοναχικής ζωής , τις νύχτες τις Αφιέρωνε στη Δοξολογία Του Κυρίου , αρνούμενος την ξεκούραση του ύπνου , τις ημέρες σκληραγωγούσε τον εαυτό του με την Εγκράτεια , την Νηστεία και την χειρωνακτική εργασία , πάντοτε θυμόταν το ψαλμικό , Ἴδε τὴν ταπείνωσίν μου καὶ τὸν κόπον μου καὶ ἅφες πάσας τᾶς ἁμαρτίας μου …
Μάταια η μητέρα του τον αναζητούσε , όταν τον βρήκε μετά από αρκετά χρόνια , τον παρακάλεσε να επιστρέψει σπίτι και να μείνει εκεί μέχρι το θάνατο της , Εκείνος την παρακάλεσε να γίνει Μοναχή και να μείνει κάπου εκεί κοντά , τελικά πείσθηκε και έγινε Μοναχή στη Μονή του Αγίου Νικολάου …
Οι Ασκητικοί Αγώνες Του Θεοδοσίου πολύ γρήγορα τον ανέδειξαν Τροπαιοφόρο Νικητή κατά των πονηρών πνευμάτων , όταν η μητέρα του έγινε Μοναχή , τότε Εκείνος επιδόθηκε σε μεγαλύτερες Ασκήσεις …
Φλεγόμενος από Θείο Έρωτα , στο σπήλαιο μπορούσε να δει κανείς τρείς Λαμπάδες αναμμένες , που με την Προσευχή και τη Νηστεία διέλυαν το σκότος των δαιμόνων , Τον Όσιο Αντώνιο , Τον Μακάριο Θεοδόσιο και Τον μεγάλο Νίκων , η μητέρα του έζησε με Μετάνοια τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής της , Κοιμήθηκε με ειρήνη …
Το 1062 μ.Χ. ο Ηγεμόνας οργίσθηκε κατά των Μοναχών που ζούσαν στα σπήλαια , επειδή είχαν δεχθεί στη Μονή , τον βογιάρο Βαρλαάμ και τον Ευνούχο Εφραίμ , Ο Μακάριος Νίκων αναγκάσθηκε να φύγει με μερικούς Αδελφούς , πήγε στο Τμουταρακάν της Αζοφικής θάλασσας , όπου Ίδρυσε Μοναστήρι και έμεινε μέχρι το 1068 μ.Χ. …
Ο Θεοδόσιος με Θέλημα Θεού και επιθυμία Του Οσίου Αντωνίου , Χειροτονήθηκε Ιερέας , ως Ιερέας Τελούσε καθημερινά την Θεία Λειτουργία με Πνεύμα ταπεινοφροσύνης , ξεχώριζε επάνω του η φυσική πραότητα , η αταραξία των λογισμών και η απλότητα της καρδιάς του , ήταν γεμάτος Πνευματική σοφία , έτρεφε Αγάπη προς όλους αδιάκριτα τους Αδελφούς , που μαζεύτηκαν γύρω από Τον Όσιο Αντώνιο …
Ο Όσιος Αντώνιος ανέθεσε την Ηγουμενία στον Μακάριο Βαρλαάμ και αναχώρησε σε ένα ήσυχο λόφο , εκεί σε ένα άλλο Σπήλαιο συνέχισε την Ασκητική του ζωή , ο Ηγούμενος Βαρλαάμ και οι Αδελφοί , πήραν την Ευχή και Ευλογία Του Οσίου , συνέχισαν να ζουν Οσιακά και Ενάρετα στο πρώτο Σπήλαιο …
Η Αδελφότητα σιγά – σιγά αυξήθηκε και ο χώρος του Σπηλαίου δεν επαρκούσε για τις Λατρευτικές συνάξεις της , Ο Ευλαβέστατος Θεοδόσιος και Ο Μακάριος Βαρλαάμ , με την Ευλογία Του Οσίου Αντωνίου , έκτισαν επάνω από το σπήλαιο ένα Εκκλησάκι , Αφιερωμένο στην Κοίμηση Της Υπεραγίας Θεοτόκου , για να συναθροίζονται σε αυτό οι Αδελφοί και να κάνουν τις Ακολουθίες …
Η στενότητα του χώρου μέσα στο Σπήλαιο και οι κόποι της Ασκήσεως προξενούσαν στους Πατέρες μεγάλες θλίψεις και ταλαιπωρίες , που μόνο Ο Θεός τις γνωρίζει και που γλώσσα ανθρώπου δεν μπορεί να τις εκφράσει , συντηρούσαν τον εαυτό τους με νερό και λίγο ψωμί από σίκαλη , φαγητό μαγειρεμένο έτρωγαν μόνο το Σαββατοκύριακο , ορισμένες φορές δεν υπήρχε , οπότε κατέφευγαν στα βρασμένα χόρτα , έπλεκαν καθημερινά καλάθια και τα πουλούσαν …
Με τα χρήματα που έπαιρναν αγόραζαν σιτάρι , τη νύχτα άλεθε ο καθένας το μερίδιο του , έπειτα συγκέντρωναν το αλεύρι για να φτιάξουν ψωμί , πριν ξημερώσει συναθροίζονταν στην Εκκλησία για τον Όρθρο , πήγαιναν στα εργόχειρα τους , που προορίζονταν για πούλημα , δούλευαν και στον κήπο , Τελούσαν στο Ναό την Θεία Λειτουργία , συνέχιζαν τις εργασίες τους που διαρκούσαν ως την ώρα του Εσπερινού και του Αποδείπνου , έτσι μοχθούσαν κάθε ημέρα , Αφοσιωμένοι στην Αγάπη Του Θεού …
Ο Θεοδόσιος κατέπλησσε όλους τους άλλους Αδελφούς με τη Νηστεία , την ανδρεία , την εργατικότητα , την ταπεινοφροσύνη και την υπακοή του , ήταν πρόθυμος να τους εξυπηρετεί όλους , μετέφερε νερό η ξύλα από το δάσος , ενώ οι αδελφοί αναπαύονταν , μάζευε το σιτάρι που έπρεπε να αλέσουν εκείνοι και το άλεθε ο Ίδιος , εργαζόμενος και Προσευχόμενος όλη τη νύχτα …
Κάποια στιγμή προσκλήθηκε Ο Μακάριος Βαρλαάμ , ο Ηγούμενος της Αδελφότητας , από τον Ηγεμόνα Ιζιασλάβο , για να αναλάβει την Ηγουμενία της Μονής Του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου , που ο Ίδιος είχε Ιδρύσει , όταν Ο Βαρλαάμ έφυγε για το Μοναστήρι , οι Αδελφοί ζήτησαν ομόφωνα από Τον Όσιο Αντώνιο να τοποθετήσει Ηγούμενο Τον Θεοδόσιο …
Ο Όσιος Αντώνιος συμφώνησε , με την Ευλογία του Ο Θεοδόσιος έγινε Ηγούμενος των είκοσι Αδελφών , αν και έγινε Ηγούμενος , δεν απέβαλε το ταπεινό φρόνημα του , θυμόταν πάντα τα Λόγια Του Κυρίου , Ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμὶν εἶναι πρῶτος , ἔσται ὑμῶν δοῦλος , ταπείνωνε τον εαυτό του , γινόταν έσχατος και υπηρέτης όλων , στην εργασία και στο Ναό ήταν ο πρώτος που πήγαινε και τελευταίος που έφευγε …
Οι Δεήσεις Του Δικαίου Θεοδοσίου έφεραν πολλές Ευλογίες και η ζωή της Αδελφότητας Άνθιζε και Προόδευε , σαν το σπόρο που έπεσε σε εύφορη γη και έφερε καρπό εκατονταπλάσιο , έτσι μεγάλωσε σε μικρό χρονικό διάστημα η Αδελφότητα και έφθασε τους εκατό Αδελφούς , όλοι Προόδευαν με την Ενάρετη ζωή τους και την Προσευχή …
Πιστός Ο Θεοδόσιος στις παραδόσεις Του Οσίου Αντωνίου ζει μια σκληρή Ασκητική ζωή , συνεχή Μετάνοια και Προσευχή , η όψη του ήταν πάντοτε Φωτισμένη , ιλαρή , αντανακλούσε την Χαρά του Πάσχα , από τις Αρετές του ξεχώριζαν δύο , η ταπείνωση και η Αγάπη , η ευσπλαχνία του στρεφόταν όχι μόνο προς τους πάσχοντες αδελφούς , τους ασθενείς και τους φτωχούς , αλλά και προς εκείνους που τον αδικούσαν η έβλαπταν το Μοναστήρι …
Ο Θεός τον Προίκισε με το Χάρισμα της Διακρίσεως και της Θαυματουργίας , ο Ευσεβής Στουδίτης Μοναχός Μιχαήλ που προερχόταν από την Ελλάδα , βρισκόταν τότε κοντά στην Αδελφότητα , είχε έλθει από την Κωνσταντινούπολη συνοδεύοντας τον Μητροπολίτη Κιέβου Γεώργιο 1062 μ.Χ. …
Πληροφόρησε Τον Θεοδόσιο για την Θεάρεστη ζωή των Στουδιτών Μοναχών , ζωή που αξιώθηκε και ο ίδιος να ζήσει , οι πληροφορίες αυτές του άρεσαν πολύ , στέλνει Αδελφό στην Κωνσταντινούπολη με την εντολή να βρει Τον Μοναχό Εφραίμ , τον Ευνούχο , που τότε επέστρεφε από τους Αγίους Τόπους και να του αναθέσει το σπουδαίο αυτό Έργο , να επισκεφθεί την Μονή του Στουδίου , να γνωρίσει ο ίδιος την τάξη και το Τυπικό της και να καταγράψει όλα με κάθε λεπτομέρεια …
Ο Μακάριος Εφραίμ , σύμφωνα με την Εντολή του παρακολούθησε την τάξη της Μονής , κατέγραψε με ακρίβεια το Τυπικό και επέστρεψε , όταν πήρε στα χέρια του Ο Θεοδόσιος το κείμενο , έδωσε εντολή να διαβασθεί σε όλη την Αδελφότητα , από τότε η Πετσέρσκαγια Λαύρα άρχισε να εφαρμόζει το Στουδίτικο Τυπικό , από εκεί το παρέλαβαν και τα άλλα Μοναστήρια …
Όλες οι Ρωσικές Μονές , που δεν γνώριζαν το Μοναστηριακό τυπικό , τώρα έστρεφαν τα βλέμματα στη Λαύρα Του Θεοδοσίου και την θεωρούσαν για το καθετί ως πρότυπο τους , Νουθέτησε τους Μοναχούς λέγοντας , σας Ικετεύω Αδελφοί , ας Προοδεύσουμε στη Νηστεία και στην Προσευχή , ας Φροντίσουμε για την σωτηρία των ψυχών μας , ας επιστρέψουμε από τις κακίες μας και τους δρόμους του πονηρού …
Ας Πλησιάζουμε Τον Θεό με στεναγμούς , με δάκρυα , με τη Μετάνοια , τις Αγρυπνίες και την υπακοή , ώστε να αποσπάσουμε το Έλεος του και ας μισήσουμε τον παρόντα κόσμο , έχοντας πάντοτε στην σκέψη μας τα Λόγια Του Κυρίου , ας μισήσουμε το ψέμα , που μας ελκύει σε πράγματα ελεεινά , ας μην στραφούμε στις πρώτες αμαρτίες μας , ας αποφύγουμε την αιώνια κόλαση , η Μετάνοια είναι το κλειδί της Βασιλείας των Ουρανών και χωρίς αυτή κανείς δεν μπορεί να την κερδίσει , είναι ο δρόμος που οδηγεί στην Αιώνια Πατρίδα …
Ας τον ακολουθήσουμε με φόβο Θεού και ας στερεώσουμε επάνω του γερά τα βήματα μας , στην οδό της Μετάνοιας δεν πλησιάζει ο πονηρός , παρόλο που τώρα είναι τεθλιμμένη , αργότερα θα μας γεμίσει χαρά , προτού πλησιάσουν οι έσχατες ημέρες , ας πάρουμε το δρόμο αυτό , για να κερδίσουμε τα μέλλοντα Αγαθά …
Ο Θεοδόσιος σε ηλικία σαράντα πέντε ετών Προαισθάνθηκε το Τέλος του , κάλεσε τους συν Ασκητές του και τους έδωσε τις τελευταίες του Πατρικές συμβουλές για την σωτηρία της ψυχής τους , τους υπέδειξε να εκτελούν με προσοχή τα Διακονήματα τους , να επιμελούνται ιδιαίτερα τον Ναό , να εισέρχονται σε αυτόν με πολλή Ευλάβεια και φόβο Θεού , να έχουν Αγάπη μεταξύ τους και υπακοή στους μεγαλύτερους , να επιδίδονται στην Άσκηση και στη Νηστεία …
Ο Όσιος Θεοδόσιος Κοιμήθηκε με Ειρήνη το 1074 μ.Χ. , Πολλοί Χριστιανοί χωρίς κανείς να τους ειδοποιήσει , σαν να τους έσπρωχνε κάποια Θεία Δύναμη , μαζεύτηκαν έξω από την πύλη της Μονής και περίμεναν κλαίγοντας την ώρα της εκφοράς …
Οι Αδελφοί σύμφωνα με την παραγγελία Του Οσίου , είχαν ασφαλισμένη την πόρτα , Κατά Θεία Βούληση ο ουρανός σκεπάσθηκε ξαφνικά με σύννεφα και μια δυνατή βροχή σκόρπισε τα πλήθη που περίμεναν , έτσι οι Αδελφοί μπόρεσαν να κάνουν την εκφορά …
Μετέφεραν το Τίμιο σκήνωμα Του Οσίου Θεοδοσίου στο Σπήλαιο που Ασκήτευε και το Ενταφίασαν εκεί με Τιμές , Το Λείψανο Του Αγίου Βρίσκεται Αδιάφθορο στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου …
Την Μνήμη Του Οσίου Θεοδοσίου Ηγουμένου του Σπηλαίου Τιμάει η Εκκλησία μας και στις 3 Μαΐου …….
Απολυτίκιο …
Αρετής την οδόν , επανηρημένος ασκητικώς και ταύτην θεοφιλώς , διανύσας εν προσευχαίς , των Σπηλαίων οικήτωρ και κοσμήτωρ , Θεοδόσιε μάκαρ αναδέδειξαι , Μοναζόντων το κλέος και στήριγμα , όθεν απαύστως πρέσβευε , σωθήναι τας ψυχάς ημών …….
