28 Σεπτεμβρίου…
Όσιοι Σπυρίδων και Νικόδημος οι εν τω σπηλαίω…
Ο Μακάριος Σπυρίδων καταγόταν από φτωχή και άσημη οικογένεια , ήταν αγράμματος και τραχύς στους τρόπους , αυθόρμητος και ανεπιτήδευτος , χωριάτης για τους αριστοκράτες , αγροίκος για τους μεγαλωμένους στα σαλόνια , μωρός για τους σοφούς του κόσμου τούτου …
Ξεπέρασε σε αξία , τους σοφούς , τους ισχυρούς και τους ευγενείς , με την ανώτερη Πνευματική του ζωή και με τα Θεάρεστα έργα της Αρετής του , με την Ασκητική βία και με τον φόβο Του Θεού , που είναι η αρχή και η πηγή της πραγματικής σοφίας …
Ο Σπυρίδων πήγε στη Μονή των Σπηλαίων , άρχισε την τραχεία Ασκητική του ζωή το 1139 μ.Χ.. , δεν ήξερε γράμματα και δεν μπορούσε να μελετά τα Ιερά βιβλία , αυτό τον γέμιζε θλίψη , Προσευχήθηκε ολόκαρδα στον Κύριο να του δώσει Φωτισμό και Δύναμη για να μάθει ανάγνωση …
Με σκληρή προσπάθεια , σε πολύ λίγο χρόνο έμαθε να διαβάζει , ήταν απερίγραπτη η χαρά του που μπορούσε να Μελετά τα Θεία Λόγια Του Κυρίου και τα Θεόπνευστα έργα Των Αγίων , έμαθε απ’ έξω ολόκληρο το ψαλτήρι , το έλεγε με Ευλάβεια και ψυχική μέθεξη , την ώρα που εργαζόταν με υπομονή και επιμέλεια στα Διακονήματα του Μοναστηριού …
Ηγούμενος ήταν ένας μεγάλος Νηστευτής και Αγωνιστής Ιερομόναχος , Ο Μακάριος Ποιμήν , βλέποντας την καθαρότητα , την ακακία , την Ευσέβεια και την φιλοπονία του υποτακτικού του Σπυρίδωνος , του ανέθεσε το Ευλογημένο Διακόνημα του Προσφοράρη , έφτιαχνε τα πρόσφορα για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και για αυτό ήταν ολόχαρος και συγκινημένος βαθιά …
Με ψαλμούς , Ύμνους , ωδές Πνευματικές και με την Αδιάλειπτη Ευχή Του Ιησού Χριστού , εκτελούσε τη Θεοφιλή Διακονία του Ο Δίκαιος Σπυρίδων , έκοβε ξύλα , έκαιγε το φούρνο , κοσκίνιζε το αλεύρι , έπλαθε το ζυμάρι , εκτελώντας τη συνήθη εργασία του …
Άναψε φωτιά στο φούρνο για να ψήσει τα πρόσφορα που είχε ετοιμάσει , ξαφνικά μια σπίθα πήδησε μέσα από τις φλόγες και πετάχτηκε μέχρι το καλαμένιο ταβάνι που άρπαξε αμέσως φωτιά , αμέσως Ο Δούλος Του Θεού έβγαλε το μανδύα του και έκλεισε με αυτόν βιαστικά το άνοιγμα του φούρνου …
Έπειτα έβγαλε το τρίχινο πουκάμισο του , έδεσε τα μανίκια μεταξύ τους , έτρεξε στο κοντινό πηγάδι και το γέμισε νερό , επιστρέφοντας φώναξε , Αδελφοί – βοήθεια φωτιά – τρέξτε , έτρεξαν με κουβάδες αλλά τι να δουν , ο μανδύας με τον όποιο είχε κλείσει τον αναμμένο φούρνο , ήταν εντελώς απείραχτος από τη φωτιά …
Και το δεμένο πουκάμισο ήταν γεμάτο νερό , σαν ασκί στεγανό και δεν άφηνε ούτε μια σταγόνα να χυθεί , με το νερό εκείνο έσβησε Ο Μακάριος τη φωτιά , χωρίς να χρειαστεί τη βοήθεια των Αδελφών του , Δόξασαν Τον Θεό , που η Χάρη του ολοφάνερα επισκίαζε και βοηθούσε τον Αδελφό τους …
Βοηθός του ήταν Ο Μοναχός Νικόδημος , Ευλαβέστατος και υπάκουος , αληθινά νεκρός για τον κόσμο , τη σάρκα και το σαρκικό θέλημα , προσπαθούσε πάντοτε με ζήλο και επιμέλεια να Μιμείται Τον Ευλογημένο Σπυρίδωνα , τόσο στους χειρωνακτικούς κόπους , όσο και στο Θεάρεστο ήθος , στην Αδιάλειπτη Προσευχή και στον Ενάρετο Βίο του …
Οι δύο Όσιοι , Σπυρίδων και Νικόδημος Διακόνησαν Θεοφιλώς το Μοναστήρι τους για τριάντα χρόνια σαν Προσφοράρηδες , Κοιμήθηκαν Ειρηνικά εν Κύριο σε βαθύ γήρας , πήγαν να συναντήσουν Τον Ποθούμενο Ιησού Χριστό , τον Άρτο της ζωής , Τον Εσθιόμενον και μηδέποτε δαπανώμενον …
Η Μνήμη τους επαναλαμβάνεται στις 15 Φεβρουαρίου και στις 31 Οκτωβρίου …….
Απολυτίκιο …
Νηστείαις κοσμούμενοι και προσευχαίς εκτενέσι , Θεώ ευηρέστησαν ως καθαροί τη καρδία , Σπυρίδων ο ένδοξος , άμα συν Νικοδήμω , όθεν επουρανίων δωρεών ηξιώθησαν και πρεσβεύουσιν απαύστως , υπέρ των ψυχών ημών ……
