17 Μαΐου …
Όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης οι Αυτάδελφοι Κτήτορες της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων …
Οι Αυτάδελφοι Ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης γεννήθηκαν στα Ιωάννινα
τον 15ο Αιώνα μ.Χ. …
Ήταν γέννημα θρέμμα του Αρχοντικού οίκου των Αψαράδων στα Ιωάννινα ,
έναν οίκο που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στη ζωή της Ηπειρωτικής πρωτεύουσας …
Έντονη είναι η παρουσία και η ανάμειξη μελών της οικογένειας των Αψαράδων στα πολιτικά πράγματα της Ηπείρου , κατά την διάρκεια της εξουσίας του Σέρβου Δεσπότου Θωμά Πρελιούμποβιτς 1366/7 – 1384 μ.Χ. ,
αναφέρεται ο Μιχαήλ Αψαράς , τον οποίο τίμησε για τις υπηρεσίες του ο τύραννος με το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου , μετά την δολοφονία του Πρελιούμποβιτς …
Ο Μιχαήλ Αψαράς συλλαμβάνεται , τυφλώνεται και κατόπιν εξορίζεται , ο συγγενής του Θεόδωρος Αψαράς καλείται ως σύμβουλος από την χήρα του Δυνάστου Μαρία Αγγελίνα Παλαιολογίνα
και ἐντίμως τὸν ἀποστάτην θάπτουσι καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς τὸν βασιλέα Ἰωάσαφ εἰσφέρουσιν …
Οι ίδιοι ξεκινούν την αυτοβιογραφία τους από την στιγμή που Αφιερώθηκαν στον Θεό , χωρίς να κάνουν καμία μνεία για την αρχοντική καταγωγή τους ,
την ανατροφή , την μόρφωση και την περιουσία τους , οι γονείς τους και οι τρεις αδελφές τους ενδύθηκαν το Μοναχικό σχήμα …
Κατοικούσαν σε κάποιο Κελί κοντά σε χωριό του Νησιού , το όνομα της τρίτης αδελφής Των Οσίων , πιθανότατα είναι Μαγδαληνή ,
οι δύο Αδελφοί , Νεκτάριος και Θεοφάνης , οι Αψαράδες , έλαβαν μια αξιόλογη για την εποχή τους Παιδεία στην περίφημη Μονή των Φιλανθρωπινών επί Ηγουμένου Μακαρίου Φιλανθρωπινού …
Τα πλούτη , η δόξα και η ικανή μόρφωση στάθηκαν αδύνατα να νικήσουν την Θεϊκή τους αγάπη ,
σε πολύ νεαρή ηλικία από τον Θείο έρωτα , κατέφυγαν στον Μοναχισμό ξεκινώντας από την Ηπειρωτική πρωτεύουσα και δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό της ως Μοναχοπόλεως …
Το Ιερό Μοναχικό σχήμα περιβλήθηκαν το 1495 μ.Χ. από Τον Όσιο Γέροντα , Σάββα ,
κοντά του έμειναν δέκα χρόνια , στο Ασκητήριο Του Τιμίου Προδρόμου της Νήσου των Ιωαννίνων μέχρι την Κοίμηση του , στις 9 Απριλίου του 1505 μ.Χ. , συλλέγοντας τους Καρπούς της Ησυχαστικής ζωής …
Μετά την Κοίμηση του Πνευματικού τους Πατέρα Σάββα ανεχώρησαν για το Άγιον Όρος , στην αστείρευτη πηγή του αναχωρητισμού ,
για να αντλήσουν νέα στηρίγματα για την Μοναχική τους πορεία , στο Περιβόλι Της Παναγίας …
Έγιναν δεκτοί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Νήφωνα Β’ , ο οποίος Μόναζε στην Μονή Διονυσίου μετά από την τρίτη Εκλογή του το 1502 μ.Χ. ,
κατά το διάστημα της σύντομης παραμονής τους στη Μονή Διονυσίου ζήτησαν και έλαβαν από τον Αγιασμένο και Φωτισμένο Πνευματικό τους Καθοδηγητή , Πατριάρχη Νήφωνα , όρο και κανόνα Μοναχικής καταστάσεως …
Ο Πατριάρχης Νήφωνας με την Διδασκαλία του εκπλήρωσε τις επιθυμίες τους και με την αγαθή καρδιά του τους όπλισε με τα απαραίτητα εφόδια για την Πνευματική τους σωτηρία ,
τους συμβούλεψε να επιστρέψουν στο Κελί της Μετανοίας τους , συνεχίζοντας εκεί τους Ασκητικούς Αγώνες τους …
Υπακούοντας στις παραινέσεις και στις Εντολές του , που στάθηκε για Αυτούς δεύτερος Πνευματικός Πατέρας ,
με την υπόσχεση ότι δεν θα παρέκκλιναν από όσα τους παρήγγειλε , γύρισαν στο Κελί τους , στο Νησί των Ιωαννίνων …
Επειδή το βρήκαν κατειλημμένο από κάποιους κοσμικούς άρχοντες , αναγκάσθηκαν να το εγκαταλείψουν για δεύτερη φορά , έφυγαν στα ενδότερα μέρη του Νησιού ,
όπου βρήκαν κατά την επιθυμία τους , τόπο κατάλληλο για Ησυχία και Άσκηση , κοντά σε κάποιο έρημο Ησυχαστήριο , Αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα …
Ήταν κτισμένο σε μια σπηλιά , επάνω από τη λίμνη , όπου τα νερά της είχαν εισχωρήσει μέσα στην κοιλότητα του βράχου , πριν πολλά χρόνια είχε Αγιάσει στον τόπο αυτό , ένας περίφημος για την Άσκηση του , ο Ερημίτης , ο Αντώνιος ,
δέκα οκτώ χρόνια είχε μείνει έγκλειστος στο Κελί του , είχε Προικισθεί από Τον Θεό με το Διορατικό Χάρισμα …
Επισκέφθηκαν και έλαβαν από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων την Ευλογία του και την έγγραφη άδεια του για την ανέγερση νέου Ησυχαστηρίου ,
για περισσότερη ασφάλεια ζήτησαν και την έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου Παχωμίου Α’ 1503 – 1504 μ.Χ. , 1504 – 1513 μ.Χ. …
Εκείνος με ιδιόγραφο Πατριαρχικό γράμμα του στήριξε τις προσπάθειες τους , ενισχύοντας τους με την διαβεβαίωση , όπως έκανε και ο Μητροπολίτης , ότι κανένας δεν θα εμπόδιζε το Θεάρεστο Έργο τους ,
προχώρησαν αμέσως στην ανέγερση Ναού και στο κτίσιμο Κελιών , η δημιουργία στην πράξη αποδείχθηκε ένας μεγάλος και κοπιαστικός Αγώνας …
Τελικά το 1506 – 1507 μ.Χ. ανήγειραν με προσωπικά τους έξοδα το Ναό Του Τιμίου Προδρόμου και μαζί με αυτόν σε σύντομο χρονικό διάστημα , περατώθηκε και η ανέγερση των Κελιών και των λοιπών απαραίτητων οικοδομών ,
Οι Ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν Κτήτορες ενός ακόμα Μοναστηριού , ανήγειραν για τις Αδελφές τους και τους γονείς τους το Μοναστικό Ησυχαστήριο Του Αγίου Νικολάου στο Λεπενό …
Με την Διαθήκη των Κτητόρων κληροδοτήθηκε στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ , η οποία την χρησιμοποιούσε από τον 16ο Αιώνα μ.Χ. , ως Μετόχι
και ως κατάλυμα σταθμεύσεως των Διακονητών Βαρλααμιτών , που φρόντιζαν τα κτήματα των Αψαράδων στην Ουσδίνα …
Η πορεία τους συνεχίστηκε με Δοκιμασίες , η τελευταία επίθεση εναντίων τους ήταν η πιο επώδυνη ,
τα βέλη δεν προέρχονταν από τους αλλόπιστους Τούρκους , αλλά από αυτούς τους ίδιους Εκκλησιαστικούς και κοσμικούς Άρχοντες του τόπου …
Για λόγους τους οποίους , όπως αναφέρουν στην αυτοβιογραφία τους , δεν θέλησαν να κοινοποιήσουν , βλέποντας όλη αυτή την δοκιμασία , τον πόλεμο και την κακία των εχθρών να αυξάνεται , ήρθε στο νου τους η συμβουλή του Γέροντα , Του Αγίου Νήφωνος ,
που Προορατικά τους είχε πει , Ὅταν καταλάβη ὑμᾶς πειρασμός , μὴ ἀντιστῆτε αὐτῶ , ἀλλὰ ἀναχωρήσατε ἐν μοναστηρίῳ καὶ εἰρηνεύσετε …
Εγκατέλειψαν οριστικά τη νεόκτιστη Μονή τους και μετέβησαν το 1510 – 1511 μ.Χ. στους βράχους των Μετεώρων , αναζητώντας εκεί τη νέα Εστία για την Ασκητική τους Τελείωση ,
τους δόθηκε από τους Πατέρες της Σκήτης του Μεγάλου Μετεώρου ο Στύλος Του Ιερού Προδρόμου όπου και παρέμειναν για επτά χρόνια …
Η στενότητα του βράχου και το ανθυγιεινό κλίμα από τους δυνατούς ανέμους , δεν τους επέτρεψε να παραμείνουν περισσότερο εκεί , στράφηκαν στην αναζήτηση καταλληλότερου χώρου ,
τους έλκυσε ένας πλατύς και ευάερος λίθος , ησυχαστικός και αρκετά ευρύχωρος , κατάλληλος για κατοικία , ο οποίος ονομαζόταν του Βαρλαάμ , η επωνυμία ήταν παρμένη από τον πρώτο Ερημίτη – οικιστή , που σκαρφάλωσε και Εγκαταβίωσε στην απάτητη αυτή κορυφή …
Στον βράχο του Βαρλαάμ , ο οποίος ήταν ολοκληρωτικά έρημος και ακατοίκητος πριν από πολλά χρόνια ,
Οι Ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ανέβηκαν και εγκαταστάθηκαν με την άδεια του Μητροπολίτου Λαρίσης Βησσαρίωνος και του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Μεγάλου Μετεώρου τον Οκτώβριο του 1517 – 1518 μ.Χ. …
Μετά την ανάβαση τους στον βράχο άρχισαν τις οικοδομικές εργασίες , έκτισαν πρόχειρα Κελιά για κατοίκηση ,
πρώτη τους δουλειά ήταν να ανεγείρουν τον ερειπωμένο Ναό , που ο Ερημίτης Βαρλαάμ είχε Αφιερώσει στους Αγίους Τρεις Ιεράρχες , σώζονταν μόνο μερικά ετοιμόρροπα τμήματα από το Άγιο Βήμα …
Με ανεξάντλητους σωματικούς κόπους και ταλαιπωρίες , με την αμέριστη συμπαράσταση Των Οσίων υποτακτικών τους , Βενεδίκτου και Παχωμίου ,
οι οποίοι ήταν από την αρχή μαζί τους και με την Χάρη Του Θεού προχώρησαν στην εκ βάθρων ανέγερση του Ναού …
Για περισσότερα από τριάντα χρόνια φύλαξαν την Ακολουθία των Θείων ύμνων και Προσευχών , την ολονύκτια Αγρυπνία των Κυριακών , καθώς και κάθε άλλης Δεσποτικής Εορτής και Μνήμης μεγάλου Αγίου ,
τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος το ήμισυ της νυκτός το είχαν Αφιερώσει στην Δοξολογία Του Θεού , το 1542 μ.Χ. θεμελίωσαν τον Ναό Των Αγίων Πάντων …
Στις 17 Μαΐου του 1544 μ.Χ. , ημέρα Σάββατο , την ενάτη βυζαντινή ώρα ο Ναός Των Αγίων Πάντων ολοκληρώθηκε , Ο Θεοφάνης είχε ήδη δέκα μήνες ασθενής στο κρεβάτι και εξαντλημένος από την ασθένεια βρισκόταν στα πρόθυρα του Θανάτου του ,
ενώ όλοι οι Αδελφοί και Πατέρες γύρω του έκλαιγαν και Θρηνούσαν και με μάτια δακρυσμένα έψελναν τον κατανυκτικό Παρακλητικό κανόνα , έγινε ένα Θαύμα …
Ξαφνικά ένα υπέρλαμπρο και διαυγέστατο Αστέρι είχε σταθεί πάνω από το Κελί του με υπερκόσμιο Φως , με την δύση του ηλίου η ψυχή Του Οσίου Θεοφάνους μετέστη στις Αιώνιες Μονές ,
ταυτόχρονα έσβησε και το υπερφυσικό Αστέρι , σημείο της αμέτρητης Δόξας που τον περίμενε στην Ουράνια Πολιτεία …
Έξι χρόνια αργότερα , δεύτερη ημέρα της Διακαινησίμου , στις 7 Απριλίου του 1550 μ.Χ. , Αναπαύθηκε και Ο Όσιος Νεκτάριος ,
ο Τάφος τους και Τα Άγια Λείψανα τους , Αποτελούν Πηγή Δυνάμεως για τους Αδελφούς της Μονής και τους Ευλαβείς Προσκυνητές …
Το δεξί χέρι Του Οσίου Νεκταρίου και το αριστερό χέρι Του Οσίου Θεοφάνους με Άφθαρτο το δέρμα επί Των Αγίων Οστών τους ,
η δεξιά παλάμη Του Αγίου Νεκταρίου , Βρίσκεται Αδιάφθορη στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων …
Η αριστερή παλάμη Του Αγίου Θεοφάνους , Βρίσκεται Αδιάφθορη στην Ιερά Μονή
Βαρλαάμ Μετεώρων …….
Απολυτίκιο …
Δυάς η των Οσίων θεοφόροι αυτάδελφοι ,των Ιωαννίνων το κλέος , Μετεώρων αγλάϊσμα , Θεόφανες θεράπον του Χριστού και νέκταρ ω Νεκτάριε ζωής , πάσης βλάβης και κινδύνων και πειρασμών , λυτρούσθε τους κραυγάζοντας , Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς , δόξα τω στεφανώσαντι , δόξα τω χορηγούντι δι’ υμών , ημίν πταισμάτων άφεσιν ……
