12 Οκτωβρίου …
Μνήμη της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου …
Την Κυριακή μετά την 11 Οκτωβρίου ,
Μνήμη επιτελούμε Των Αγίων Πατέρων της Αγίας και Οικουμενικής εβδόμης Συνόδου …
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας από τις 24 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Οκτωβρίου 787 μ.Χ. ,
με πρωτοβουλία της Αυτοκράτειρας Ειρήνης , η όποια ασκούσε χρέη Αντιβασιλέως …
Υπό την Προεδρία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Ταρασίου , συγκεντρώθηκαν τριακόσιοι πενήντα Ορθόδοξοι Επίσκοποι ,
προστέθηκαν άλλοι δέκα επτά Ιεράρχες , οι όποιοι αποκήρυξαν την αίρεση των εικονομάχων …
Πλάι στους αντιπροσώπους του Πάπα Ρώμης και των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων , οι Μοναχοί οι όποιοι υπέφεραν δεινούς διωγμούς επί Βασιλείας των εικονομάχων Αυτοκρατόρων Λέοντος Γ΄ Ίσαύρου 717 – 741 μ.Χ.
και Κωνσταντίνου Ε΄ Κοπρωνύμου 741 – 775 μ.Χ. αποτελούσαν έντονη παρουσία ήταν περίπου εκατόν τριάντα έξη …
Μετά από επιμελή προετοιμασία οι Πατέρες της Συνόδου αναθεμάτισαν τους αιρετικούς , οι όποιοι για περισσότερα από πενήντα έτη απαγόρευαν στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να Τιμούν τις σεπτές Εικόνες Του Χριστού και Των Αγίων του διότι αποτελούσε ειδωλολατρία ,
έθεσαν τέρμα στην πρώτη περίοδο της εικονομαχίας , η οποία ξέσπασε εκ νέου λίγα χρόνια αργότερα επί Λέοντος Ε΄ Αρμενίου 813 – 820 μ.Χ. και δεν σταμάτησε …
Το 843 μ.Χ. χάρη στην Αυτοκράτειρα Θεοδώρα και στον Πατριάρχη Άγιο Μεθόδιο , Οι Άγιοι Πατέρες αναθεμάτισαν τους αιρετικούς πατριάρχες Αναστάσιο , Κωνσταντίνο και Νικήτα ,
Αποκήρυξαν την δήθεν Οικουμενική Σύνοδο που συν εκλήθη στο Ανάκτορο της Ιέρειας με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Ε΄ το 754 μ.Χ. …
Κήρυξαν Αιωνία την Μνήμη Των Άγιων Υπερμάχων της Ορθοδοξίας , Του Πατριάρχου Αγίου Γερμανού 715 – 730 μ.Χ. , Του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού ,
Του Γεωργίου Κύπρου , όλων όσοι είχαν υποστεί βασάνους και εξορίες ως υπέρμαχοι των Αγίων Εικόνων …
Στον Όρο της Πίστεως που ανέγνωσαν στην έβδομη και τελευταία συνεδρία της Συνόδου ,
Οι Πατέρες Διακήρυξαν …
Ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία , παραπλησίως τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας , τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης , εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις , εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι , τοίχοις τε και σανίσιν , οίκοις τε και οδοίς , της τε του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εικόνος , και της αχράντου δεσποίνης ημών Της Αγίας Θεοτόκου , τιμίων τε Αγγέλων , και πάντων Άγιων και οσίων ανδρών …
Όσω γάρ συνεχώς δι’ εικονικής ανατυπώσεως ορώνται , τοσούτον και οι ταύτας θεώμενοι διανίστανται προς την των πρωτοτύπων μνήμην τε και επιπόθησιν και ταύταις ασπασμόν και τιμητικήν προσκύνησαν απονέμειν , ου μην την κατά πίστιν ημών αληθινήν λατρείαν , η πρέπει μόνη τη θεία φύσει – αλλ’ ον τρόπον τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού και τοις αγίοις εύαγγελίοις και τοις λοιποίς ιεροίς αναθήμασι και θυμιαμάτων και φώτων προσαγωγήν προς την τούτων τιμήν ποιεισθαι , καθώς και τοις αρχαίοις εύσεβώς είθισται. η γαρ της εικόνος τιμή έπι το πρωτότυπον διαβαίνει και ο προσκυνών την εικόνα , προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόστασιν …
Ούτω γαρ κρατύνεται η των Αγίων Πατέρων ημών διδασκαλία , είτουν παράδοσις της Καθολικής Εκκλησίας , της από περάτων εις πέρατα δεξαμένης Το Ευαγγέλιον …
Οι Άγιοι Πατέρες Απεδείχθησαν Υπέρμαχοι όχι μόνο Των Αγίων Εικόνων αλλά , Αυτού του ιδίου Του Μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως Του Υιού Του Θεού …
Πάλαι μεν ο Θεός ο ασώματος τε και ασχημάτιστος ουδαμώς εικονίζετο , νυν δε σαρκί οφθέντος Θεού και τοις ανθρώποις συναναστραφέντος εικονίζω Θεού το ορώμενον …
Ού προσκυνώ τη ύλη , προσκυνώ δε τον της ύλης δημιουργόν , τον ύλην δι’ εμέ γενόμενον και εν ύλη κατοικήσαι καταδεξάμενον και δι’ ύλης την σωτηρίαν μου εργασάμενον και σέβων ου παύσομαι την ύλην , δι’ ης η σωτηρία μου είργασται …
Η εν τη Δόξα Του είναι ακατάληπτη στις αισθήσεις μας , η ανθρώπινη φύση Του Σωτήρος δύναται να αποτυπωθεί , η Εικόνα Του Χριστού , την Πιστότητα της οποίας φυλάσσει η παράδοση της Εκκλησίας , καθίσταται Αληθής Παρουσία
Του Θεανθρώπου Προτύπου της , Αγωγός Χάριτος και Αγιασμού σε όσους με Πίστη της Απονέμουν Τιμητική Προσκύνηση …
Η δεύτερη Σύνοδος της Νικαίας είναι η έβδομη και τελευταία Οικουμενική Σύνοδος που αναγνωρίζει η Ορθόδοξος Εκκλησία ,
συμπληρώνει τον αριθμό που μέσα στην Αγία Γραφή αντιπροσωπεύει την τελειότητα και ολοκλήρωση …
Σφραγίζει το πέρας της περιόδου των δογματικών συγκρούσεων , που επέτρεψαν στην Εκκλησία να διευκρινίσει με σαφείς
και Ακριβείς ορισμούς τα όρια της Ορθοδόξου Πίστεως …
Εφεξής κάθε αίρεση δύναται και θα δύναται να αναχθεί σε μία από τις πλάνες που αναθεμάτισε η Εκκλησία στις οικουμενικές συνόδους ,
από την πρώτη 325 μ.Χ. έως την έβδομη 787 μ.Χ. εν Νικαία Σύνοδο …….
Απολυτίκιο …
Ὑπερδεδοξασμένος εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν , ὁ φωστῆρας ἐπὶ γῆς τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας καὶ δι’ αὐτῶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας , πολυεύσπλαγχνε δόξα σοι …….
