11 Μαΐου …
Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου …
Το 1832 μ.Χ. μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια , η πανώλη , τον πληθυσμό της Μυτιλήνης ,
οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι …
Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας ,
οι αρχές της πόλεως αφήσαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά …
Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν , ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο ,
η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα , που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα …
Αλλά ότι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες ,
το έκανε η χάρη Του Θεού με τις Προσευχές Του Αγίου Θεοδώρου …
Σε αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών , Φανερώθηκε Ο Άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο , τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως
και του παρήγγειλε να πει στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους Χριστιανούς από τις εξοχές , όπου είχαν καταφύγει , να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό Ναό και να βγάλουν και το Λείψανο Του από την κρύπτη του Ναού …
Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο , αλλά μετά από μια εβδομάδα και πάλι νύκτα της Παρασκευής , βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα και αυστηρότερο τον Άγιο ,
Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή Του Αγίου …
Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους Χριστιανούς , να πάνε στο Ναό και να παρακαλέσουν όλοι Τον Θεό να σωθούν από την αρρώστια ,
οι Τούρκοι γιατροί , που πήγαν από την Κωνσταντινούπολη , αντέδρασαν , δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο ,
όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε , παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί , έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι , έδωσε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία …
Όλοι οι Χριστιανοί με Πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο Ναό , που γέμισε μέσα , έξω και τους γύρω δρόμους ,
έκλαψαν , παρακάλεσαν Τον Θεό και ζήτησαν και την Βοήθεια Του Αγίου , που έμαθαν ότι Φανερώθηκε σε όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο …
Ξημέρωσε και Προσευχότανε , τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του Ναού ,
έβγαλαν με ευλάβεια το Λείψανο Του Αγίου Θεοδώρου και έκαναν μια σύντομη Λιτανεία γύρω από το Ναό …
Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη , η πόλη ονόμασε Τον Άγιο Θεόδωρο , Πολιούχο ,
δηλαδή Προστάτη της πόλεως και του νησιού της Λέσβου , Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το Θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και Τον Προστάτη Άγιο τους …
Από τότε το σεπτό Λείψανο Του Αγίου δεν το ξανάβαλαν στην κρύπτη του Ναού , αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού Ναού,
που βρίσκεται σήμερα και αποτελεί , όπως λέγει και το απολυτίκιο Του Αγίου , Θησαυρό τιμαλφή για την Λέσβο …
Σαν Πολιούχος Ο Άγιος Θεόδωρος προστάτεψε την Λέσβο και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940 μ.Χ. , που ενώ οι Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους , όπως τον ασύρματο της πόλεως , που ήταν στη Νεάπολη , τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας και στο λιμάνι το πλοίο Αρντένα ,
καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές από αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν …
Σε ανάμνηση Του Θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη , το 1936 μ.Χ., με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου , καθιερώθηκε νέα γιορτή στη Μυτιλήνη την Δ’ Κυριακή από το Πάσχα ,
κατά την οποία γίνεται με μεγάλη Λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων Λαού η Λιτάνευση του σεπτού Λειψάνου Του Αγίου …….
Απολυτίκιο …
Τὸ πάντιμον Λείψανον τοῦ Θεοδώρου πιστοί , ἐνδόξως τιμήσωμεν ὡς θησαυρὸν τιμαλφῆ καὶ πάντες βοήσωμεν , Σῶσον ἐκ τῶν κινδύνων τοὺς πιστῶς σε ὑμνοῦντας , ὡς πότε σὺ ἐῤῥύσω ἐκ πανώλους τὴν πόλιν καὶ πάντας περιφρούρησον ταῖς ἱκεσίαις σου …….
