1 Νοεμβρίου …
Άγιος Δαβίδ ο Μέγας Κομνηνός ο Νεομάρτυρας , η Συνοδεία του Βασίλειος , Γεώργιος , Μανουήλ οι υιοί του και Αλέξιος ο ανιψιός του …
Στις 15 Αυγούστου 1461 μ.Χ. ο Μωάμεθ ο πορθητής μετά από σκληρή πολιορκία καταλαμβάνει την πρωτεύουσα των Μεγάλων Κομνηνών , την Τραπεζούντα ,
η ύστατη Ισχυρή έπαλξη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στην Ανατολή έπαψε να Φωτίζει …
Η Αυτοκρατορία σβήστηκε , η Κληρονομία ημών μετεστράφη αλλοτρίοις ,
ο Ελληνισμός του Πόντου έζησε δύσκολες και κρίσιμες στιγμές , αισθάνθηκε την ανάσα του θανάτου …
Ο Θάνατος στο προπύργιο του Ελληνισμού , που ονομάζεται Πόντος ,
αντίκρισε ψυχές Όρθιες και Ακατάβλητη Απόφαση …
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας Δαβίδ , Ο Μέγας Κομνηνός ήταν όμηρος στα χέρια του πορθητή μαζί με τα τρία Του παιδιά
και τον ανιψιό Του και διάδοχο Αλέξιο τον Ε΄ να εκτοπίζεται στην Ανδριανούπολη …
Η σωτηρία της Τραπεζούντας είναι αδύνατη , η αγριότητα της Άλωσης υπήρξε μικρότερη λόγω της συνθηκολογήσεως ,
Κατά τήν 26ην τοῦ μηνός Μαρτίου τῆς ΙΑ Ἰνδικτιῶνος τοῦ 1463 ἔτους , ἡμέρα Σαββάτω , πικροτάτη , ὥρα γ΄ ἐκρατήθη ὁ Ἅγιος ἡμῶν Αὐθέντης καί Βασιλεύς Τραπεζοῦντος κύριος Δαβίδ ὁ Μέγας Κομνηνός ἐν Ἀνδριανουπόλει καθειρχθείς σύν ἁλύσεσι ἐν τῷ Πύργῳ …
Ἐν δέ τῇ πρώτῃ Νοεμβρίου , ἡμέρα Κυριακή καί ὥρα τετάρτη τῆς νυκτός ἐτελειώθη τῷ ξίφει ὁ αὐτός σύν ἅμα τοῖς τρισίν αὐτοῦ υἱοῖς καί τῷ ἀνεψιῷ , τῷ 1463 ἰνδικτιῶνος ΙΒ ἐν Κωνσταντινουπόλει …
Οι σημειώσεις βρίσκονται σε μεμβράνινο χειρόγραφο Ευαγγελιστάριο της Μονής Της Θεοτόκου στην Νήσο Χάλκη ,
το χειρόγραφο με τις ενθυμίσεις βρίσκεται στο σκευοφυλάκιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου …
Ο Δαβίδ παρουσιάσθηκε στον Μωάμεθ , Του πρότεινε η να μείνει ζωντανός και να απαρνηθεί την Πίστη Του , η να θανατωθούν Αυτός και όλη η οικογένεια Του ,
Ο Μάρτυρας διάλεξε να Θανατωθούν , λέγοντας με Παρρησία στον Μωάμεθ …
Κανένα Μαρτύριο δεν πρόκειται να με φέρει στο σημείο να Απαρνηθώ την Πίστη των Πατέρων μου ,
Ο Άγιος Δαβίδ πέρασε στην Αιωνιότητα με το Φωτοστέφανο Του Μάρτυρα καθώς και Όλοι η οικογένεια Του …
Κατατάσσουν Τον Δαβίδ στην Χορεία Των Μαρτύρων ,
εκφράζοντας την κοινή συνείδηση του Εκκλησιαστικού πληρώματος …
Ο Σάββας Ιωαννίδης στο έργο του Ιστορία και στατιστική Τραπεζούντας γράφει ,
ο Ελληνισμός προς Τιμήν του έχει να επιδείξει δυο Αυτοκράτορες , έναν να Πεθαίνει με Γενναιότητα πολεμώντας για την Πατρίδα , τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο
και έναν να Μαρτυρεί για την Πίστη Του , Μάρτυρας στεφανωμένος , δικαιωμένος από Τον Δικαιοκρίτη Θεό …
Για την Τιμή στους Μάρτυρες Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης Λέγει ,
Τῶν μαρτύρων τά λείψανα προσκυνοῦνται ὡς ἅγια καί χωρίς θαυμάτων καί εὐωδίας , μέ τό νά γίνεται φανερόν εἰς ὅλους διά τῆς ἐμπράκτου ἀποδείξεως τοῦ μαρτυρίου , ἡ εἰς Θεόν τελεία πίστις καί τελεία ἀγάπη αὐτῶν …
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος Λέγει ,
Η πού ἠκούσθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οἱ Θεῖοι Μάρτυρες νά καρτεροῦν τήν ἐπίγειον κρίσιν νά κυρώση τό μαρτύριόν τους καί νά βεβαιώση ἐκείνους , ὅπου ἤδη ἐσφράγισαν τό τέλος τους μέ τήν ὁμολογίαν τῆς θείας πίστεως καί τούς ὁποίους εὐθύς ἐν τῷ ἅμα ὁ ἀγωνοθέτης Χριστός ἄνωθεν ἐστεφάνωσεν …
Τί ἄλλο εἶναι ἡ ἑορτή , παρά μακαρισμός καί δόξα καί τιμή καί νά προβάλλωμεν εἰς τόν Θεόν πρέσβυν καί μεσίτην τόν ἑορταζόμενον , διά νά λαμβάνωμεν δι’ αὐτοῦ παρά Θεοῦ τῶν ψυχικῶν μας παθῶν τήν ἴασιν …
Εἶναι ἄλλο τίποτας ἡ ἑορτή παρά ταῦτα ,
Ἔπειτα δέν ἤκουσαν ποτέ τους , πώς εὐθύς ὁπού πέση εἰς τήν γῆν ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος , οἱ παρόντες Χριστιανοί ἀπό ψυχῆς καί καρδίας χαίροντες καί τόν Θεόν δοξάζουσι καί τόν Μάρτυρα μακαρίζουσι …….
