1 Ιουνίου …
Όσιος Διονύσιος του Γλουσέτσκ ο Θαυματουργός …
Ο Όσιος Διονύσιος κατά κόσμο Δημήτριος , γεννήθηκε το 1362 μ.Χ.
στα προάστια της πόλεως Βόλογκντα της Ρωσίας …
Από μικρή ηλικία αγαπούσε τον Μοναχικό Βίο , άφησε την πατρική οικία Του , εισήλθε το 1386 – 1387 μ.Χ. στην Μονή Σπασο Καμένσκιυ , Ηγούμενος ήταν Ο Διονύσιος ο Έλλην , μετέπειτα Επίσκοπος Ροστώβ 1425 μ.Χ. ,
Ο Νεαρός Δημήτριος με δάκρυα στα μάτια παρακάλεσε τον Ηγούμενο να Τον κάνει Μοναχό …
Ο Ηγούμενος Διονύσιος βλέποντας τον Ένθεο ζήλο Του , προχώρησε στην Μοναχική κουρά και Του έδωσε το όνομα Διονύσιος , Τον εμπιστεύθηκε στην Πνευματική καθοδήγηση των Αδελφών της Μονής ,
εκεί έζησε για εννέα χρόνια με υπακοή , Νηστεία και Αδιάλειπτη Προσευχή , χωρίς να μειώσει ποτέ την Άσκηση , μέχρι το Τέλος της ζωής Του …
Η Ταπεινοφροσύνη , η Άσκηση στην αγάπη και η εργατικότητα Του , έκαναν Τον Διονύσιο αγαπητό μεταξύ των Μοναχών , Τον θεωρούσαν άνθρωπο με μεγάλο Πνευματικό βάρος ,
από την Μονή έφυγε μαζί με τον Μοναχό Παχώμιο μετά από Ευλογία του Ηγουμένου , με προορισμό την Κοινοβιακή Μονή του Αγίου Λουκά αναζητώντας την ησυχία …
Ο Άγιος Βίος και η Πνευματική σοφία Του προσείλκυσαν πολύ κόσμο , συμπεριφερόταν προς όλους ως πραγματικός Πατέρας ,
το 1396 μ.Χ. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο του Ροστώβ Γρηγόριο το 1416 μ.Χ. …
Ο Διονύσιος πήγε ανατολικά στη Λίμνη Κουμπενσκόε , εγκαταστάθηκε σε ένα απομακρυσμένο μέρος , στον τόπο αυτό ύψωσε Τον Σταυρό που μετέφερε από Τον Άγιο Λουκά ,
κατασκεύασε ένα Κελί , ξεκίνησε απομονωμένος την σκληρή ζωή Του Ερημίτη …
Μετά τον ερχομό ενός Στάρετς και άλλων Αδελφών , οι οποίοι επιθυμούσαν να μείνουν μαζί Του ,
το 1400 μ.Χ. Δημιούργησε μία Μοναχική Αδελφότητα …
Με την βοήθεια του Πρίγκιπα της περιοχής , ο οποίος ήταν ο πατέρας Του Πρίγκιπα Ιωάσαφ , έγινε και αυτός Μοναχός ,
στάλθηκαν εργάτες και ξεκίνησε η οικοδόμηση του Μοναστηριού …
Το 1402 μ.Χ. Ο Διονύσιος πήγε στο Ροστώβ προκειμένου να πάρει την άδεια του Επισκόπου Γρηγορίου για την ανέγερση της νέας Μονής , ο Επίσκοπος Τον συμβούλευσε να Ιδρύσει Κοινόβια Μονή ,
για να μην έχουν προσωπική περιουσία οι Μοναχοί και να ζουν με Κοινοκτημοσύνη κατά το πρότυπο Των Αποστόλων , το 1403 μ.Χ. τελείωσε ο Ναός του Μοναστηριού , ο οποίος ήταν Αφιερωμένος στην Κυρία Θεοτόκο …
Η Αγάπη για την Ερημική ζωή ήταν ριζωμένη στην καρδία Του Διονυσίου , αποφάσισε να κτίσει μικρά Ασκητήρια στην περιοχή του Σονσοβέτς για τους Μοναχούς εκείνους που επιθυμούσαν να αποσυρθούν στην έρημο ,
το 1419 μ.Χ. πήγε στο Ροστώβ να πάρει την Ευλογία του Επισκόπου για το νέο Μοναστήρι , ο Επίσκοπος Του έδωσε την Ευλογία Του και Του προσέφερε μία Εικόνα Της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας …
Στο Σονσοβέτς κτίστηκε το 1420 μ.Χ. μια Εκκλησία Αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη Τον Πρόδρομο , για την ανέγερση του Μοναστηριού Ο Διονύσιος κατάφερε να εξασφαλίσει την οικονομική Βοήθεια του Πρίγκιπα Γεωργίου ,
του οποίου διασώζονται τρείς επιστολές περί των δωρεών του , το 1422 μ.Χ. εγκατέλειψε το Μοναστήρι του Γλουσίκα και την Ηγουμενία , για να ζήσει ακόμη πιο Ασκητικά με μερικούς Μοναχούς στο Σονσοβέτς …
Η Αγάπη προς τους πτωχούς και η Ελεημοσύνη ήταν Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Πνευματικότητας Του Διονυσίου ,
πολλοί ήταν εκείνοι που κατέφευγαν στο Μοναστήρι , για να πάρουν λίγο ψωμί και ότι άλλο μπορούσε να τους διαθέσει , διέθετε ακόμη και το δικό Του φαγητό στους ενδεείς …
Οι Αδελφοί της Μονής κάποιες φορές δεν κατανοούσαν αυτή την γενναιοδωρία Του ,
η οποία κάποιες φορές απειλούσε να εξαντλήσει ακόμη και τις λιγοστές προμήθειες τους …
Κατηχώντας τους Μοναχούς έλεγε , Παιδιά μου μην φοβάστε τους κόπους που έχει η έρημος και μην αφήνετε την Άσκηση ,
μέσα από πολλές Δοκιμασίες θα Φθάσουμε στην Βασιλεία Των Ουρανών …
Ελευθερωθείτε με τη Νηστεία από κάθε χοϊκό και φθαρτό πράγμα , η Προσευχή πρέπει να πηγάζει από την καθαρή καρδιά μας ,
θα πρέπει να είμαστε Ταπεινοί , για την Ελεημοσύνη σας υπενθυμίζω τα Λόγια Του Κυρίου μας …
Μακάριοι οι Ελεήμονες , ας είμαστε λοιπόν Ελεήμονες απέναντι σε όλους , Ο Κύριος θα δείξει Έλεος και σε εμάς ,
διότι Αγαπά Τον Θεό μόνο όποιος που αγαπά τον αδελφό του …
Επτά χρόνια πριν την Κοίμηση Του έσκαψε τον Τάφο Του , κάθε μέρα τον επισκεπτόταν ,
με αυτό τον τρόπο Καλλιεργούσε στην καρδιά Του την Μνήμη του Θανάτου …
Ο Όσιος Διονύσιος Κοιμήθηκε με Ειρήνη το 1437 μ.Χ. ,
σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών …….
Άγιοι Ιούστος , Ιουστίνος , Χαρίτων , Χαρίτω η Παρθένος , Ευέλπιστος , Ιέραξ , Παίων και Λιβεριανός …
Εις Τον Ιούστο και Ιουστίνο …
Ούπω τεμείν Ιούστον έφθη το ξίφος ,
Και την κεφαλήν ην κλίνων Iουστίνος …
Εις Τον Χαρίτωνα και Χαρίτω …
Θείος Χαρίτων και Χαριτώ παρθένος ,
Τμηθέντες ευμοιρούσι θείων χαρίτων …
Εις Τον Ευέλπιστο …
Εύελπις Ευέλπιστός εστιν εικότως ,
Ως κλήρον έξει τον Θεόν τμηθείς κάραν …
Εις Τον Ιέρακα …
Ορμά προς άθλους Iέραξ ως ιέραξ ,
Τμηθείς δε θηρά ψυχικήν σωτηρίαν …
Εις Τον Παίωνα …
Παίων ο παίων δυσσεβή πίστιν λόγοις ,
Χειρί ξιφήρει παίεται κατ’ αυχένος …
Εις Τον Λιβεριανό …
Δείξεις τι και συ τω Θεώ τμηθέν μέλος ,
Mελών το κρείττον Λιβεριανέ κάραν …
Οι Άγιοι Ιούστος , Ιουστίνος , Χαρίτων , Χαρίτω η Παρθένος , Ευέλπιστος , Ιέραξ , Παίων και Λιβεριανός Έλαβαν Τα Μαρτυρικά Στεφάνια ,
μαζί με Τον Φιλόσοφο και Απολογητή Ιουστίνο , στον διωγμό κατά των Χριστιανών επί Μάρκου Αυρηλίου …
Ανήκαν στην Ανδρεία Φάλαγγα των Χριστιανών της Ρώμης , όπου μόνο το γνήσιο Χριστιανικό Θάρρος ,
μπορούσε να μην πτοείται από τη δύναμη της ειδωλολατρίας , που υποστηριζόταν από τα Ανάκτορα και τον Στρατό …
Ομολόγησαν Τον Χριστό , καταδικάστηκαν να πεθάνουν με Αποκεφαλισμό , Όλοι υπέστησαν Το Μαρτύριο , Ατάραχοι και Χαρούμενοι ,
με την πεποίθηση ότι Τους περίμεναν Τα Αθάνατα Ουράνια Αγαθά που Δίνονται από Τον Ουράνιο Πατέρα , σε Όλους όσους έζησαν με Πίστη και Αγάπη στη γη …….
