9 Μαΐου …
Όσιος Ιωσήφ της Όπτινα …
Ο Όσιος Ιωσήφ της Όπτινα , κατά κόσμον Ιβάν Ευθύμοβιτς Λιτόφκιν , γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1837 μ.Χ. στο χωριό Γκοροντίστσα της περιοχής Στάρομπελσκ της επαρχίας Καρκώφ ,
από γονείς Ευσεβείς και Φιλόθεους , τον Ευθύμιο Αιμιλιάνοβιτς και την Μαρία Βασίλιεβνα Λιτόφκιν …
Οι γονείς του είχαν έξι παιδιά , τρεις υιούς και τρεις θυγατέρες , τον Ιβάν , τον Πέτρο , τον Συμεών , την Αλεξάνδρα , την Άννα και ακόμη μία θυγατέρα , η αδελφή του Αλεξάνδρα έγινε Μοναχή με το όνομα Λεωνίδα ,
διηγείτο πως ο μικρός Ιβάν ήταν πολύ στοργικό και ευαίσθητο παιδί , με την τρυφερή ψυχή Του συμμετείχε στις θλίψεις των άλλων , αν και η έμφυτη μετριοφροσύνη και συστολή του συχνά δεν του επέτρεπαν να ομιλεί …
Τεσσάρων ετών έχασε τον πατέρα του και λίγο αργότερα την μητέρα του από την επιδημία χολέρας που ενέσκηψε στο χωριό ,
η αγάπη για τον Μοναχικό Βίο οδήγησε τα βήματα Του στην Όπτινα …
Στις 15 Απριλίου του 1872 μ. Χ. Χειροθετήθηκε Μοναχός με το όνομα Ιωάννης ,
στις 16 Ιουλίου του 1872 μ. Χ. Εκάρη Μοναχός και έλαβε το όνομα Ιωσήφ …
Το 1877 μ.Χ. Χειροτονήθηκε Διάκονος , τον Οκτώβριο του 1884 μ.Χ. έλαβε την Χάρη της Ιεροσύνης από τον Επίσκοπο της Καλούγκα Βλαδίμηρο ,
από την πρώτη ημέρα της Χειροτονίας Του Λειτουργούσε με προθυμία , με Ευλάβεια , και χωρίς βιασύνη , όπως έλεγε ο Ίδιος αισθανόταν μεγάλη Πνευματική χαρά …
Οι άλλοι Πατέρες Τον Ευλαβούνταν και τον αγαπούσαν ιδιαίτερα , γιατί τον θεωρούσαν Αληθινό Μοναχό ,
ο Γέροντας της Μονής Αμβρόσιος έβλεπε σε Αυτόν τον μελλοντικό διάδοχο του , Του έδινε την Ευλογία να Εξομολογεί μερικούς από τους επισκέπτες της Μονής …
Τον προετοίμαζε σιγά – σιγά για να τον διαδεχθεί , Τον Δίδασκε τόσο με τον λόγο , όσο και με το παράδειγμα του , όταν ο Γέροντας Αμβρόσιος Κοιμήθηκε , όλοι στράφηκαν προς Τον Ιωσήφ ,
Εκείνος με Προσευχή και ταπείνωση ανέλαβε το Έργο της Πνευματικής καθοδηγήσεως των Αδελφών …
Η Προσευχή Του είχε μεγάλη Δύναμη , είχε Αξιωθεί από Τον Θεό και του Προορατικού Χαρίσματος ,
Ο Ιωσήφ δεν επέτρεπε ποτέ στους Μοναχούς να αρνηθούν κάποιο Διακόνημα , έλεγε πως εκείνος που φέρει σε πέρας ότι του έχουν αναθέσει , Αξιώνεται να έχει Ευλογημένο Τέλος …
Όταν του εξέφραζαν το παράπονο πως η υπακοή ήταν δύσκολη και προκαλούσε πολλή λύπη , το πρόσωπο Του Φωτιζόταν με χαρά , τα μάτια του γέμιζαν με τρυφερή Πατρική αγάπη ,
έλεγε με έναν ιδιαίτερο Πνευματικό τόνο , Λοιπόν και τι με αυτό , λόγω αυτής της υπακοής θα γίνετε Μάρτυρες …
Ήταν θιασώτης και εργάτης της Αδιάλειπτης Προσευχής , Ο Ιωσήφ προσπαθούσε να ενθαρρύνει και τους άλλους να ασκούν το Θείο αυτό Έργο ,
Δίδασκε την Προσευχή και πίστευε πως ήταν η σπουδαιότερη απασχόληση για όλους …
Εμπόδιζε επιτακτικά και αυστηρά τους άπειρους και τους δόκιμους από την Άσκηση της Νοεράς Προσευχής ,
τους Δίδασκε να πορεύονται προοδευτικά , αρχίζοντας από την προφορική Άσκηση της Προσευχής Του Ιησού …
Κάνοντας κομποσκοίνια έλεγε , αυτό Προστατεύει τον άνθρωπο από την υπερηφάνεια , κάθε μέρα έξω από το Κελί Του μαζεύονταν οι φτωχοί και ο Μοναχός που ήταν σε υπηρεσία έδιδε Ελεημοσύνη σε όλους ,
Ο Ιωσήφ Λειτουργούσε για τελευταία φορά την Εορτή της Κοιμήσεως Της Θεοτόκου το 1905 μ.Χ. …
Την επόμενη ημέρα ασθένησε , όλοι περίμεναν το αναπόφευκτο , Ο Θεός όμως παράτεινε την ζωή Του , που ήταν πολύτιμη για όλους μέχρι το 1911 μ.Χ. ,
Λίγο πριν την Κοίμηση Του Κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων …
Παρακάλεσε τους Αδελφούς του να Προσευχηθούν στον Θεό , για να Ελευθερώσει την ψυχή από το σώμα Του , ζήτησε να βάλουν κοντά Του μία Εικόνα ,
οι Μοναχοί έφεραν την Εικόνα Της Παναγίας , με την οποία Τον Ευλόγησε ο Μοναχός Ισαάκιος , την τοποθέτησαν απέναντι Του στο τραπεζάκι κοντά στο μαξιλάρι του και άναψαν μπροστά της ένα καντήλι …
Κρατούσε στα χέρια Του ένα μικρό άσπρο ξύλινο Σταυρό , στο στήθος του είχαν ακουμπήσει Το Ιερό Λείψανο Της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας ,
Έτσι Ο Όσιος Ιωσήφ Κοιμήθηκε με Ειρήνη …….
