11 Οκτωβρίου …
Μνήμη της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου …
Την Κυριακή μετά την 11 Οκτωβρίου , Μνήμη επιτελούμε Των Αγίων Πατέρων της Αγίας και Οικουμενικής εβδόμης Συνόδου …
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας από τις 24 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Οκτωβρίου 787 μ.Χ. , με πρωτοβουλία της Αυτοκράτειρας Ειρήνης , η όποια ασκούσε χρέη Αντί Βασιλέως …
Υπό την Προεδρία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Ταρασίου , συγκεντρώθηκαν τριακόσιοι πενήντα Ορθόδοξοι Επίσκοποι , προστέθηκαν άλλοι δέκα επτά Ιεράρχες , οι όποιοι Αποκήρυξαν την αίρεση των εικονομάχων …
Πλάι στους αντιπροσώπους του Πάπα Ρώμης και των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων , οι Μοναχοί οι όποιοι υπέφεραν δεινούς διωγμούς επί Βασιλείας των εικονομάχων Αυτοκρατόρων Λέοντος Γ΄ Ίσαύρου 717 – 741 μ.Χ. και Κωνσταντίνου Ε΄ Κοπρωνύμου 741 – 775 μ.Χ. αποτελούσαν έντονη παρουσία ήταν περίπου εκατόν τριάντα έξη …
Μετά από επιμελή προετοιμασία οι Πατέρες της Συνόδου αναθεμάτισαν τους αιρετικούς , οι όποιοι για περισσότερα από πενήντα έτη απαγόρευαν στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να Τιμούν τις σεπτές Εικόνες Του Χριστού και Των Αγίων του διότι αποτελούσε ειδωλολατρία , έθεσαν τέρμα στην πρώτη περίοδο της εικονομαχίας , η οποία ξέσπασε εκ νέου λίγα χρόνια αργότερα επί Λέοντος Ε΄ Αρμενίου 813 – 820 μ.Χ. και δεν σταμάτησε …
Το 843 μ.Χ. χάρη στην Αυτοκράτειρα Θεοδώρα και στον Πατριάρχη Άγιο Μεθόδιο , Οι Άγιοι Πατέρες αναθεμάτισαν τους αιρετικούς πατριάρχες Αναστάσιο , Κωνσταντίνο και Νικήτα , Αποκήρυξαν την δήθεν Οικουμενική Σύνοδο που συν εκλήθη στο Ανάκτορο της Ιέρειας με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Ε΄ το 754 μ.Χ. …
Κήρυξαν Αιωνία την Μνήμη Των Άγιων Υπερμάχων της Ορθοδοξίας , Του Πατριάρχου Αγίου Γερμανού 715 – 730 μ.Χ. , Του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού , Του Γεωργίου Κύπρου , όλων όσοι είχαν υποστεί βασάνους και εξορίες ως υπέρμαχοι των Αγίων Εικόνων …
Στον Όρο της Πίστεως που ανέγνωσαν στην έβδομη και τελευταία συνεδρία της Συνόδου , Οι Πατέρες Διακήρυξαν , Ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία , παραπλησίως τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας , τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης , εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις , εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι , τοίχοις τε και σανίσιν , οίκοις τε και οδοίς , της τε του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εικόνος και της αχράντου Δεσποίνης ημών Της Αγίας Θεοτόκου , τιμίων τε Αγγέλων , και Πάντων Άγιων και Οσίων Ανδρών …
Όσω γάρ συνεχώς δι’ εικονικής ανατυπώσεως ορώνται , τοσούτον και οι ταύτας θεώμενοι διανίστανται προς την των πρωτοτύπων μνήμην τε και επιπόθησιν και ταύταις ασπασμόν και τιμητικήν προσκύνησαν απονέμειν , ου μην την κατά πίστιν ημών αληθινήν λατρείαν , η πρέπει μόνη τη θεία φύσει , αλλ’ ον τρόπον τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού και τοις αγίοις εύαγγελίοις και τοις λοιποίς ιεροίς αναθήμασι και θυμιαμάτων και φώτων προσαγωγήν προς την τούτων τιμήν ποιεισθαι , καθώς και τοις αρχαίοις εύσεβώς είθισται. η γαρ της εικόνος τιμή έπι το πρωτότυπον διαβαίνει και ο προσκυνών την εικόνα , προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόστασιν , Ούτω γαρ κρατύνεται η των Αγίων Πατέρων ημών Διδασκαλία , είτουν παράδοσις της Καθολικής Εκκλησίας , της από περάτων εις πέρατα δεξαμένης το Ευαγγέλιον …
Οι Άγιοι Πατέρες Ανεδείχθησαν Υπέρμαχοι όχι μόνο των Αγίων Εικόνων αλλά , αυτού του ιδίου του Μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως του Υιού Του Θεού …
Πάλαι μεν ο Θεός ο ασώματος τε και ασχημάτιστος ουδαμώς εικονίζετο , νυν δε σαρκί οφθέντος Θεού και τοις ανθρώποις συναναστραφέντος εικονίζω Θεού το ορώμενον , Ού προσκυνώ τη ύλη , προσκυνώ δε τον της ύλης δημιουργόν , τον ύλην δι’ εμέ γενόμενον και εν ύλη κατοικήσαι καταδεξάμενον και δι’ ύλης την σωτηρίαν μου εργασάμενον και σέβων ου παύσομαι την ύλην , δι’ ης η σωτηρία μου είργασται …
Η εν τη Δόξα του είναι ακατάληπτη στις αισθήσεις μας , η ανθρώπινη φύση Του Σωτήρος δύναται να αποτυπωθεί , η Εικόνα Του Χριστού , την Πιστότητα της οποίας φυλάσσει η παράδοση της Εκκλησίας , καθίσταται Αληθής Παρουσία Του Θεανθρώπου προτύπου της , Αγωγός Χάριτος και Αγιασμού σε όσους με Πίστη της Απονέμουν Τιμητική Προσκύνηση …
Η δεύτερη Σύνοδος της Νικαίας είναι η έβδομη και τελευταία Οικουμενική Σύνοδος που αναγνωρίζει η Ορθόδοξος Εκκλησία , συμπληρώνει τον αριθμό που μέσα στην Αγία Γραφή αντιπροσωπεύει την τελειότητα και ολοκλήρωση …
Σφραγίζει το πέρας της περιόδου των δογματικών συγκρούσεων , που επέτρεψαν στην Εκκλησία να διευκρινίσει με σαφείς και Ακριβείς ορισμούς τα όρια της Ορθοδόξου Πίστεως …
Εφεξής κάθε αίρεση δύναται και θα δύναται να αναχθεί σε μία από τις πλάνες που αναθεμάτισε η Εκκλησία στις οικουμενικές συνόδους , από την πρώτη 325 μ.Χ. έως την έβδομη 787 μ.Χ. εν Νικαία Σύνοδο …….
Απολυτίκιο …
Ὑπερδεδοξασμένος εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν , ὁ φωστῆρας ἐπὶ γῆς τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας καὶ δι’ αὐτῶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας , πολυεύσπλαγχνε δόξα σοι …….
