1 Ιουνίου …
Όσιος Διονύσιος του Γλουσέτσκ ο Θαυματουργός …
Ο Όσιος Διονύσιος κατά κόσμο Δημήτριος , γεννήθηκε το 1362 μ.Χ.
στα προάστια της πόλεως Βόλογκντα της Ρωσίας …
Από μικρή ηλικία αγαπούσε τον Μοναχικό Βίο , άφησε την πατρική οικία του , εισήλθε το 1386 – 1387 μ.Χ. στην Μονή Σπασο Καμένσκιυ , Ηγούμενος ήταν ο Διονύσιος ο Έλλην , μετέπειτα Επίσκοπος Ροστώβ 1425 μ.Χ. ,
ο Νεαρός Δημήτριος με δάκρυα στα μάτια παρακάλεσε τον Ηγούμενο να τον κάνει Μοναχό …
Ο Ηγούμενος Διονύσιος βλέποντας τον Ένθεο ζήλο του , προχώρησε στην Μοναχική κουρά και του έδωσε το όνομα Διονύσιος , τον εμπιστεύθηκε στην Πνευματική καθοδήγηση των Αδελφών της Μονής ,
εκεί έζησε για εννέα χρόνια με υπακοή , Νηστεία και Αδιάλειπτη Προσευχή , χωρίς να μειώσει ποτέ την Άσκηση , μέχρι το Τέλος της ζωής του …
Η Ταπεινοφροσύνη , η Άσκηση στην αγάπη και η εργατικότητα του , έκαναν Τον Διονύσιο αγαπητό μεταξύ των Μοναχών , τον θεωρούσαν άνθρωπο με μεγάλο Πνευματικό βάρος ,
από τη Μονή έφυγε μαζί με τον Μοναχό Παχώμιο μετά από Ευλογία του Ηγουμένου , με προορισμό την Κοινοβιακή Μονή του Αγίου Λουκά αναζητώντας την ησυχία …
Ο Άγιος Βίος και η Πνευματική σοφία του προσείλκυσαν πολύ κόσμο , συμπεριφερόταν προς όλους ως πραγματικός Πατέρας ,
το 1396 μ.Χ. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο του Ροστώβ Γρηγόριο το 1416 μ.Χ. …
Ο Διονύσιος πήγε ανατολικά στη Λίμνη Κουμπενσκόε , εγκαταστάθηκε σε ένα απομακρυσμένο μέρος , στον τόπο αυτό ύψωσε τον Σταυρό που μετέφερε από Τον Άγιο Λουκά ,
κατασκεύασε ένα Κελί , ξεκίνησε απομονωμένος την σκληρή ζωή του Ερημίτη …
Μετά τον ερχομό ενός Στάρετς και άλλων Αδελφών , οι οποίοι επιθυμούσαν να μείνουν μαζί του ,
το 1400 μ.Χ. Δημιούργησε μία Μοναχική Αδελφότητα …
Με την βοήθεια του Πρίγκιπα της περιοχής , ο οποίος ήταν ο πατέρας του Πρίγκιπα Ιωάσαφ , έγινε και αυτός Μοναχός ,
στάλθηκαν εργάτες και ξεκίνησε η οικοδόμηση του Μοναστηριού …
Το 1402 μ.Χ. Ο Διονύσιος πήγε στο Ροστώβ , προκειμένου να πάρει την άδεια του Επισκόπου Γρηγορίου , για την ανέγερση της νέας Μονής , ο Επίσκοπος τον συμβούλευσε να Ιδρύσει Κοινόβια Μονή , για να μην έχουν προσωπική περιουσία οι Μοναχοί και να ζουν με Κοινοκτημοσύνη κατά το πρότυπο Των Αποστόλων ,
το 1403 μ.Χ. τελείωσε ο Ναός του Μοναστηριού , ο οποίος ήταν Αφιερωμένος στην Κυρία Θεοτόκο …
Η Αγάπη για την Ερημική ζωή ήταν ριζωμένη στην καρδία Του Διονυσίου , αποφάσισε να κτίσει μικρά Ασκητήρια στην περιοχή του Σονσοβέτς για τους Μοναχούς εκείνους που επιθυμούσαν να αποσυρθούν στην έρημο ,
το 1419 μ.Χ. πήγε στο Ροστώβ να πάρει την Ευλογία του Επισκόπου για το νέο Μοναστήρι , ο Επίσκοπος του έδωσε την Ευλογία του και του προσέφερε μία Εικόνα Της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας …
Στο Σονσοβέτς κτίστηκε το 1420 μ.Χ. μια Εκκλησία Αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο , για την ανέγερση του Μοναστηριού Ο Διονύσιος κατάφερε να εξασφαλίσει την οικονομική Βοήθεια του Πρίγκιπα Γεωργίου , του οποίου διασώζονται τρείς επιστολές περί των δωρεών του ,
το 1422 μ.Χ. εγκατέλειψε το Μοναστήρι του Γλουσίκα και την Ηγουμενία , για να ζήσει ακόμη πιο Ασκητικά με μερικούς Μοναχούς στο Σονσοβέτς …
Η Αγάπη προς τους πτωχούς και η Ελεημοσύνη ήταν Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Πνευματικότητας Του Διονυσίου ,
πολλοί ήταν εκείνοι που κατέφευγαν στο Μοναστήρι , για να πάρουν λίγο ψωμί και ότι άλλο μπορούσε να τους διαθέσει , διέθετε ακόμη και το δικό του φαγητό στους ενδεείς …
Οι Αδελφοί της Μονής κάποιες φορές δεν κατανοούσαν αυτή την γενναιοδωρία του ,
η οποία κάποιες φορές απειλούσε να εξαντλήσει ακόμη και τις λιγοστές προμήθειες τους …
Κατηχώντας τους Μοναχούς έλεγε , Παιδιά μου μην φοβάστε τους κόπους που έχει η έρημος και μην αφήνετε την Άσκηση ,
μέσα από πολλές Δοκιμασίες θα Φθάσουμε στην Βασιλεία των Ουρανών …
Ελευθερωθείτε με τη Νηστεία από κάθε χοϊκό και φθαρτό πράγμα , η Προσευχή πρέπει να πηγάζει από την καθαρή καρδιά μας ,
θα πρέπει να είμαστε ταπεινοί , για την Ελεημοσύνη σας υπενθυμίζω τα Λόγια Του Κυρίου μας …
Μακάριοι οι Ελεήμονες , ας είμαστε λοιπόν Ελεήμονες απέναντι σε όλους , Ο Κύριος θα δείξει Έλεος και σε εμάς ,
διότι Αγαπά Τον Θεό , μόνο όποιος που αγαπά τον αδελφό του …
Επτά χρόνια πριν την Κοίμηση του έσκαψε τον Τάφο του , κάθε μέρα τον επισκεπτόταν ,
με αυτό τον τρόπο καλλιεργούσε στην καρδιά του την Μνήμη του Θανάτου …
Ο Όσιος Διονύσιος Κοιμήθηκε με Ειρήνη το 1437 μ.Χ. ,
σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών …….
Απολυτίκιο …
Θείῳ ἔρωτι ἐκ νεότητος φλεγόμενος , Διονύσιε ὅσιε , πάντα τὰ ἐν κόσμῳ τερπνὰ μισήσας , Χριστὸν τὸν μόνον ἐπόθησας καὶ διὰ τοῦτο εἰς τὴν ἐνδοτάτην ἔρημον κατεσκήνωσας , μετὰ θηρίων συμβιώσας , ὅλος γενόμενος τοῦ Χριστοῦ , Όθεν καὶ τὸ Πάντοπτον Ὄμμα , τοὺς σοὺς πόνους θεασάμενον , δωρεᾷ θαυμάτων καὶ μετὰ τὴν κοίμησιν ἐπλούτισέ σε , Διὸ βοῶμέν σοι , Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ , σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν …….
Άγιοι Ιούστος , Ιουστίνος , Χαρίτων , Χαρίτω η Παρθένος , Ευέλπιστος , Ιέραξ , Παίων και Λιβεριανός …
Εις Τον Ιούστο και Ιουστίνο …
Ούπω τεμείν Ιούστον έφθη το ξίφος Και την κεφαλήν ην κλίνων Iουστίνος …
Εις Τον Χαρίτωνα και Χαρίτω …
Θείος Χαρίτων και Χαριτώ παρθένος , Τμηθέντες ευμοιρούσι θείων χαρίτων …
Εις Τον Ευέλπιστο …
Εύελπις Ευέλπιστός εστιν εικότως , Ως κλήρον έξει τον Θεόν τμηθείς κάραν …
Εις Τον Ιέρακα …
Ορμά προς άθλους Iέραξ ως ιέραξ , Τμηθείς δε θηρά ψυχικήν σωτηρίαν …
Εις Τον Παίωνα …
Παίων ο παίων δυσσεβή πίστιν λόγοις , Χειρί ξιφήρει παίεται κατ’ αυχένος …
Εις Τον Λιβεριανό …
Δείξεις τι και συ τω Θεώ τμηθέν μέλος , Mελών το κρείττον Λιβεριανέ κάραν …
Οι Άγιοι Ιούστος , Ιουστίνος , Χαρίτων , Χαρίτω η Παρθένος , Ευέλπιστος , Ιέραξ , Παίων και Λιβεριανός Έλαβαν τα Μαρτυρικά Στεφάνια ,
μαζί με Τον Φιλόσοφο και Απολογητή Ιουστίνο , στον διωγμό κατά των Χριστιανών επί Μάρκου Αυρηλίου …
Ανήκαν στην Ανδρεία Φάλαγγα των Χριστιανών της Ρώμης ,
όπου μόνο το γνήσιο Χριστιανικό Θάρρος , μπορούσε να μην πτοείται από τη δύναμη της ειδωλολατρίας , που υποστηριζόταν από τα Ανάκτορα και τον Στρατό …
Ομολόγησαν Τον Χριστό , καταδικάστηκαν να πεθάνουν με Αποκεφαλισμό , όλοι υπέστησαν το Μαρτύριο , Ατάραχοι και Χαρούμενοι ,
με την πεποίθηση ότι τους περίμεναν τα Αθάνατα Ουράνια Αγαθά που Δίνονται από Τον Ουράνιο Πατέρα , σε όλους όσους έζησαν με Πίστη και Αγάπη στη γη …….
