15 Απριλίου …
Όσιοι Απόστολος και Θεοχάρης οι Αυτάδελφοι …
Αδελφὰ Θεόχαρες σὺν ̓Αποστόλῳ ,
̓Εν γῇ ἐν πόλῳ τε φρονεῖτε σωφρόνως ,
Θεόχαρες τέρφθητι χαρὰν τὴν θείαν ,
Σὺν ̓Αποστόλῳ ἐν πόλῳ σελασφόρῳ ,
Θεοχάρους τε Αποστόλοιο ἀθλοσύνην ἀείδω …
Ο Θεός Αναδεικνύει Αγίους ανθρώπους , οι οποίοι αν και ζουν στις ίδιες συνθήκες ζωής με όλους τους άλλους συνανθρώπους τους ,
Οι ίδιοι Αγωνιζόμενοι τον καλό Αγώνα της Πίστεως , Φωτίζουν ως Πνευματικοί Φάροι τον κόσμο τον οποίο και Διακονούν εν Ονόματι Του Κυρίου μας …
Σε μια εποχή δύσκολη για όλο το γένος τον 18ο – 19ο Αιώνα μ.Χ. , Ο Θεός έδωσε την Ευλογία Του στη πόλη της Άρτας να γεννηθούν ,
να ζήσουν , να Ασκηθούν , να Διδάξουν και να Αγιάσουν δύο κατά σάρκα Αδέλφια Οι Όσιοι Θεοχάρης και Απόστολος …
Ήταν παιδιά του Ευσεβή Ιερέα Γεωργίου Ντούϊα , Εφημέριου του Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας Άρτας και της Ενάρετης Πρεσβυτέρας Φωτεινής ,
Ο Θεός τους χάρισε τρεις γιους , ο τρίτος λεγόταν Κωνσταντίνος , τους οποίους ανάθρεψαν ἐν Παιδεία και Νουθεσία Κυρίου …
Φρόντισαν να γίνουν άνθρωποι Του Θεού και η πορεία της επίγειας ζωής τους να είναι και πορεία προς τον Ουρανό και τον Αγιασμό τους ,
ενδιαφέρθηκαν να μορφώσουν τα παιδιά τους με την όποια καλύτερη παιδεία υπήρχε στη πόλη την εποχή εκείνη …
Ο Θεοχάρης γεννήθηκε το 1760 μ.Χ. , διέθετε μεγάλη έφεση για τα γράμματα , Διδάχθηκε την θύραθεν σοφία στην περίφημη τότε σχολή της Άρτας , τη σχολή Μανωλάκη Καστοριώτη ,
Ο ίδιος με την Αγία του ζωή και τις Θεόπνευστες παραινέσεις του Δίδασκε τους συμμαθητές του , πολλοί από τους οποίους παρακινήθηκαν και έγιναν Ιερείς και Μοναχοί …
Από την ηλικία αυτή φανερώθηκε η δύναμη και η πειθώ του λόγου του , αφού έβγαινε από μια καρδιά που τη φλόγιζε η Αγάπη Του Θεού ,
στη Σχολή Δίδασκε ο μεγάλος Δάσκαλος και Ιεροψάλτης , Δημήτριος Οικονομόπουλος Βενδραμής από το Μεσολόγγι …
Τα δύο Αδέλφια Ο Θεοχάρης και Ο Απόστολος είχαν ιδιαίτερη έφεση και Αγάπη προς την Εκκλησιαστική ζωή , με ιδιαίτερη ταπείνωση και επιμέλεια Διακονούσαν τον Ιερέα πατέρα τους στα Λειτουργικά του καθήκοντα ,
όλη η οικογένεια ήταν ανεξάντλητη πηγή αγάπης και προσφοράς , υλικής και Πνευματικής προς τους συνανθρώπους και τους Ενορίτες τους …
Η χαρά των γονιών ήταν μεγάλη για την πρόοδο και την καλλιέργεια των παιδιών τους , η καρδιά του Ευλαβέστατου Ιερέα σκιρτούσε από την επιθυμία και την προσδοκία να δει
και να απολαύσει τους δυο γιους του Λειτουργούς , στο Άγιο και Υπερουράνιο Θυσιαστήριο …
Έκανε πρόσκληση στα δυο του παιδιά να γίνουν Ιερείς ότι πιο Ευλογημένο και Άγιο μπορεί να υπάρξει επί της γης , η απάντηση των νέων ήταν , μην βιάζεσαι πατέρα , έχει Ο Θεός ,
έβλεπαν το ύψος και το μεγαλείο της Ιεροσύνης Του Χριστού , όπως και Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας , απέφευγαν με δέος και Ευλάβεια την μεγάλη αυτή Τιμή …
Ο Ευλογημένος Ιερέας ήθελε Ο Θεοχάρης να νυμφευθεί και μετά να ασχοληθεί με την Ιεροσύνη , Ο Θεός όμως είχε άλλα αποφασίσει ,
είχε ήδη πάρει την απόφαση να ακολουθήσει το Αγγελικό Πολίτευμα , το δρόμο της Ασκήσεως και της Μοναχικής Πολιτείας …
Έλεγε με σεβασμό , επιθυμώ όταν τελειοποιήσω τις Σπουδές μου και έρθω στη νόμιμη ηλικία η Θεία Πρόνοια θα με Φωτίσει , εκείνο και θα πράξω ,
μαζί με τους γονείς καμάρωνε και ο Μητροπολίτης την πρόοδο των νέων Αυτών και προσδοκούσε να Λαμπρύνουν την τοπική Εκκλησία με την απόφαση τους να γίνουν Ιερείς …
Όταν τελείωσε τις σπουδές του Ο Θεοχάρης , η οικογένεια του σεβαστού Ιερέα Γεωργίου Ντούϊα , κατά παραχώρηση Θεού , δοκιμάστηκε ,
Κοιμήθηκαν εν Κυρίο και οι δύο γονείς , ο Ιερέας Γεώργιος και η Πρεσβυτέρα Φωτεινή , έφυγαν ειρηνικοί από τον κόσμο αυτό …
Όσο μπόρεσαν έκαναν το χρέος τους προς Τον Θεό και τους συνανθρώπους τους , αφήνοντας πίσω στα παιδιά τους μια σημαντική περιουσία και κληρονομιά ,
ήταν η Αληθινή και γνήσια Πίστη τους , η Αγία ζωή τους και η κατά Θεόν Πορεία πάνω στις αξίες της Πίστεως και της Πατρίδας …
Ο Θεοχάρης και Ο Απόστολος σαν μεγαλύτεροι Αδελφοί , μετά τον θάνατο των γονέων τους φρόντισαν τον μικρότερο αδελφό τους Κωνσταντίνο ,
όταν ανδρώθηκε φρόντισαν να νυμφευθεί με την Σωσσάνη , απέκτησαν δύο γιους , τον Γεώργιο και τον Θεοχάρη …
Αποκατέστησαν τον αδελφό τους στο πατρικό τους σπίτι , αποσύρθηκαν σε ένα μικρό σπιτάκι κοντά στο Ναό Της Αγίας Σοφίας απαρνηθέντες τα εγκόσμια ,
Τα δύο Αδέλφια ρίχνονται με θάρρος και γενναιότητα σε μεγάλους Ασκητικούς αγώνες …
Η Αδιάλειπτη Προσευχή , η Μελέτη του Λόγου Του Θεού , η ολονύκτια στάση , η ψυχοτρόφος Νηστεία , η σιωπή , η Εγκράτεια , η Μετάνοια
και η ολόθερμη Αγάπη προς Τον Θεό ήταν η καθημερινή τους πράξη και ζωή …
Η τροφή τους ήταν λιτή αποτελούμενη από ψωμί και νερό που έπιναν μετά τη δύση του ηλίου , μερικές φορές έτρωγαν και λίγα φρούτα ,
ενώ δεν είχαν Μοναχικό σχήμα έκαναν και τηρούσαν με ακρίβεια τον κανόνα του Μεγαλόσχημου Μοναχού , Κοινωνούσαν Των Αχράντων Μυστηρίων μία φορά την εβδομάδα …
Ακολουθούσαν τη ζωή και το παράδειγμα Των Πατέρων και Ασκητών της εποχής τους , το Πνεύμα των οποίων πέρασε σε Αυτούς και με την Διδασκαλία Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ,
από το μικρό σπιτάκι τους δεν έβγαιναν παρά μόνο όταν είχαν απόλυτη ανάγκη και όταν η αγάπη προς τον πλησίον τους , υποχρέωνε σε Διακονία και προσφορά …
Ο Θεοχάρης Δίδασκε τα πρώτα γράμματα στο μικρό Εκκλησάκι Της Παναγίας της Κασσοπίτρας – Κασσιόπης μέχρι το 1818 μ.Χ. ,
έπλαθε κυρίως την ψυχή τους ποτίζοντας τα με το καθάριο νερό της Πίστεως και του Ευαγγελίου , ανάβοντας μέσα τους την αγάπη προς την έρμη και δούλα Πατρίδα …
Δεν είναι τυχαίο ότι από Αυτόν βγαίνει ένας σπουδαίος Μαθητής , ο Εθνεγέρτης και Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας , ο εκ Κομποτίου Νικόλαος Σκουφάς ,
σημαντικό το έργο του , μεγάλη η Πνευματική ωφέλεια του λαού της Άρτας από τις Θεόπνευστες ομιλίες του στο Μονύδριο Των Αγίων Αναργύρων …
Ο Θεοχάρης προσέφερε αφιλοκερδώς και ακούραστα τις υπηρεσίες του στη Μητρόπολη Άρτας , όταν Αρχιερατικός Επίτροπος ήταν ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Θεοτοκίου Βενέδικτος ,
Ο μεγαλοπρεπής και Ελεήμων , εκτιμώντας την μεγάλη αυτή και Αγία προσωπικότητα τον κάλεσε να εργαστεί ως γραμματέας του …
Παρά το φόρτο και τον κόπο της εργασίας αυτής , ουδέποτε παραπονέθηκε και αρνήθηκε κάτι , παρά μόνο σε περιπτώσεις διαζυγίου, αφορισμού και τιμωρίας Ιερέα ,
η Αγία του ψυχή και η συνείδηση του δεν το άντεχε , προσποιούνταν τον άρρωστο και κατέφευγε στο αγαπητό του Κελί , όπου έβρισκε παρηγοριά στην Προσευχή Του Ιησού και στις πολυάριθμες Μετάνοιες …
Ο Βενέδικτος κατάλαβε ότι Ο Θεοχάρης δεν ήταν για αυτή τη δουλειά , τον απάλλαξε από τα καθήκοντα του δίνοντας του χρόνο για Προσευχή και Μελέτη του Λόγου Του Θεού και Των Αγίων Πατέρων ,
στην Ασκητική αυτή πορεία , συνοδοιπόρος και Συν Ασκητής του ήταν Ο Άγιος Απόστολος Αδελφός κατά σάρκα …
Οι Αυτάδελφοι συμπαραστάθηκαν δυναμικά στον λαό της Άρτας , κατά τη διάρκεια των μεγάλων και θανατηφόρων επιδημιών πανώλης – πανούκλας ,
η πρώτη στις 2 Μαΐου του 1816 μ.Χ. και η δεύτερη το 1823 μ.Χ. …
Νυχθημερόν κλεισμένοι στο Ερημητήριο τους Προσεύχονταν μέχρι που Ο Θεός και διά Πρεσβειών Του Αγίου Βησσαρίωνος , του οποίου την Κάρα έφεραν και Λιτάνευσαν , απομάκρυναν το θανατικό ,
με την στάση τους Οι Άγιοι Αυτάδελφοι έδωσαν δύναμη και κουράγιο στους κατοίκους της πόλης , οι οποίοι πλέον με πολύ σεβασμό Τιμούσαν Αυτούς …
Ο Θεοχάρης προ γνωρίζει την ώρα του Θανάτου , παρακαλεί Τον Αυτάδελφο του και Συναθλητή Απόστολο να ειδοποιήσει τον Ιερέα να έλθει να τον Κοινωνήσει ,
ο Ιερέας με θλίψη και σεβασμό και με Ιδιαίτερη Ευλάβεια τον Κοινωνεί για τελευταία φορά τα Άχραντα Μυστήρια …
Δίνει τις τελευταίες οδηγίες και επιθυμίες του στον ἁπλοῦν καὶ ἀκέραιον τῇ ψυχῇ Ἀπόστολον ,
τον παρακαλεί να συνεχίσει με τον ίδιο ζήλο την ίδια φιλόθεη και φιλάνθρωπη Ασκητική ζωή …
Επιθυμία του ήταν στην Κηδεία του να παραστεί ο Μητροπολίτης Άρτας , να Ενταφιασθεί στον Ναό Των Αγίων Αναργύρων και ουδέποτε να γίνει Ανακομιδή Των Λειψάνων του ,
την οικεία του δωρίζει στον Ιερό Ναό Της Αγίας Σοφίας , όπου Εφημέρευε ο πατέρας του και όπου εκεί ο ίδιος είχε τις πρώτες και σημαντικές Πνευματικές του εμπειρίες …
Η Αγγελία του Θανάτου Του Όσιου Θεοχάρη έγινε την Μεγάλη Παρασκευή του 1828 μ.Χ. ,
προκάλεσε οδύνη και θλίψη στον λαό της Άρτας , που με σεβασμό και Ευλάβεια έτρεξαν άπαντες στην Εξόδιο Ακολουθία Του , στην οποία χοροστάτησε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Άρτας Νεόφυτος …
Ο Νεόφυτος με λόγια απλά και συγκινητικά εκφώνησε Επικήδειο λόγο , ανέφερε τις Αρετές , την Πίστη και την Ασκητική ζωή Του Θεοχάρη ,
προέτρεψε τους Πιστούς να Μιμηθούν την Αγία του ζωή …
Ο ίδιος ευχήθηκε για τον εαυτό του να τύχει τέτοιας μεγάλης Ευλογίας και να πεθάνει τέτοια μεγάλη μέρα ,
την επόμενη χρονιά , το 1829 μ.Χ. , την Μεγάλη Παρασκευή εξεδήμησε προς Κύριον ο σεμνός αυτός Ιεράρχης …
Στην κηδεία Του Όσιου Θεοχάρη συνέβησαν Εξαίσια και μεγάλα Θαύματα ,
οι τέσσερις Λαμπάδες του Νεκροκρέβατου κατά την Νεκρική Πομπή ενώ ήταν σβησμένες , Άναψαν και Άρρητη Ευωδία σκόρπισε Το Άγιο Σκήνωμα του …
Η Ευωδία Πλημμύρισε και το Ναό Των Αγίων Αναργύρων αλλά και το μικρό σπιτάκι που ζούσε Ο Άγιος , άλλη Μαρτυρία αναφέρει ,
ότι κατά την ώρα της Εξοδίου Ακολουθίας , άναψαν από μόνα τους τα Κεριά του πολυελαίου Των Αγίων Αναργύρων , Θαύμα και Πιστοποίηση από Τον Θεό της Αγίας και Φωτεινής ζωής του …
Ο Άγιος Ενταφιάσθηκε στο Κοιμητήριο Των Αγίων Αναργύρων , στο χώρο μπροστά από την είσοδο της νότιας πλευράς του Ναού ,
το 1866 μ.Χ. ο Ηγούμενος Ιερομόναχος Κορνήλιος , ανακαίνισε το Μονύδριο …
Βρήκε στο χώρο αυτό μια πλάκα σκεπασμένη που έλεγε , την χαριτόβρυτον αὐτοῦ κάραν πνέουσαν ἄρρητον εὐωδίαν ,
την Προσκύνησε Ευλαβικά , την κάλυψε όπως αρχικά ήταν , σεβόμενος την Επιθυμία Του Αγίου , έτσι ο χώρος της Ταφής Του Αγίου παραμένει μέχρι σήμερα απείρακτος …
Ο Απόστολος συνέχισε να ζει , σύμφωνα με τις τελευταίες υποθήκες του Αδελφού Του ,
Μοναχικά , Ασκητικά , Φιλάνθρωπα και Εκκλησιαστικά , φρόντιζε να συν παρίσταται στους πάσχοντας συνανθρώπους …
Η Ελεημοσύνη προς όλους ήταν υποδειγματική , κοντά του ήταν οι κατατρεγμένοι , τα ορφανά και οι φτωχοί , όλοι έβρισκαν παρηγοριά και ελπίδα ,
όταν και Ο ίδιος προ είδε το Τέλος του παρακάλεσε τον αδελφό του να Ταφεί χωρίς Τιμές στο Κοιμητήριο Της Αγίας Σοφίας …
Ο Όσιος Απόστολος Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο το 1845 μ.Χ. ,
Το Λείψανο του Ενταφιάσθηκε στο Κοιμητήριο Της Αγίας Σοφίας στο χώρο πίσω από το Ιερό Βήμα του Ναού …
Τρείς μέρες μετά τον Θάνατο Του , Ευσεβείς γυναίκες πήγαν στον Τάφο να ρίξουν νερό και να τον καλλωπίσουν , Έκπληκτες βρέθηκαν μπροστά σε ένα απρόσμενο θέαμα ,
Βρήκαν ἐκφυὲν εἰς τὸ μέσον τοῦ τάφου πρωτοφανὲς θαυμάσιον ἄνθος ἐκπέμπον ἄρρητον εὐωδίαν , πράγμα που Φανέρωνε εκ Θεού την Αγιότητα Του …
Η Μνήμη Των Οσίων Αυταδέλφων παρέμεινε ανεξάλειπτη στους κατοίκους της πόλεως της Άρτας ,
οι οποίοι από την ημέρα του Θανάτου Τους , τους Τιμούσαν ως Αγίους Μνημονεύοντας τους κατά την Τετάρτη Της Διακαινησίμου Εβδομάδος , Πάσχα …
Με τις ενέργειες του αειμνήστου Ιερέως Σταύρου Παπαχρήστου , Εφημερίου του Ιερού Ναού Της Αγίας Σοφίας , Καθιερώθηκε Επίσημα η Γιορτή Τους ,
η Μνήμη Τους Τελείται Πάνδημα και Μεγαλόπρεπα την Κυριακή Των Μυροφόρων στον Ιερό Ναό Της Αγίας Σοφίας …….
Απολυτίκιο …
Τῶν κλεινῶν αὐταδέλφων τὴν δυάδα τιμήσωμεν , τὸν θεοειδῆ Θεοχάρην καὶ τὸν σύμπνουν ̓Απόστολον , ὁσίαν γὰρ ἀνύσαντες ζωήν , Αγίων ἠριθμήθησαν χοροῖς καὶ πρεσβεύουσιν ἀπαύστως ὑπὲρ ἡμῶν , τῶν ἐκβοώντων πάντοτε , δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς , δόξα τῷ ἁγιάσαντι , δόξα τῷ δοξασθέντι δι ̓ ὑμῶν , ἐσχάτοις ἔτεσιν …….
