22 Φεβρουαρίου …
Κυριακή Της Τυρινής …
Εὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν , ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν , οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν …
Οταν δὲ νηστεύητε , μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν …
Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι , ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων , ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ …
Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς , ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι …
Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ , ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν , ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν , ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν …
Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου είναι Αφιερωμένη στην εκδίωξη των Πρωτοπλάστων ,
από τον Παράδεισο της τρυφής …
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από Τον Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο Δημιούργημα Του Θεού , ως Εικόνα και καθ ‘ ομοίωσις Αυτού ,
Πλάστηκε να ζει Αιώνια μέσα στην Χάρη και τις Ευλογίες Του Θεού , ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας …
Αυτή την σημασία έχει η Βιβλική Διήγηση περί του Κήπου της Εδέμ , ο άνθρωπος έκανε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησης του και προτίμησε το κακό , ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή , αυτό του στέρησε τον Παράδεισο ,
δηλαδή την Αέναη και ζωοποιό Παρουσία Του Θεού , την Κοινωνία των ακένωτων Ευλογιών Του …
Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσα τους , η Αγία Γραφή Αναφέρει συμβολικά πως οι Πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον Κήπο της Εδέμ και δύο Αγγελικά όντα Τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την Πύλη του ,
για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί , το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε …
Ο Αδάμ και η Εύα κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής , θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε , αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους , την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους ,
προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και έκλαιγαν , τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη , οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του Παραδείσου ερήμου …
Δυστυχώς ο θρήνος των Πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά Του Θεού , δεν ήταν πράξη Μετάνοιας , Αίτημα συγνώμης προς Τον Θεό , αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός ,
δεν θρηνούσαν για την χαμένη Αθωότητα και Αγιότητα , αλλά για την χαμένη υλική ευμάρεια του Παραδείσου , ούτε ένας λόγος Μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους …
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι Προπάτορες μας Μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από Τον Φιλάνθρωπο Θεό ,
θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάσταση τους …….
Κοντάκιο …
Τῆς σοφίας ὁδηγέ , φρονήσεως χορηγέ , τῶν ἀφρόνων παιδευτά καὶ πτωχῶν ὑπερασπιστά , στήριξον , συνέτισον τὴν καρδίαν μου Δέσποτα , Σὺ δίδου μοι λόγον, ὁ τοῦ Πατρός Λόγος , ἰδοὺ γὰρ τὰ χείλη μου , οὐ μὴ κωλύσω ἐν τῷ κράζειν σοι , Ἐλεῆμον , ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα …….
