Η αγάπη είναι η Αναπνοή του Χριστιανισμού , ο φυσικός τρόπος της υπάρξεως του …
Δεν αγαπώ τον πλησίον μου με την έννοια τού οίκτου , τής ευσπλαχνίας , τής ελεημοσύνης ,
αλλά τον Αγαπώ , διότι μέσα του είναι η Εικόνα Του Θεού …
Είναι δε χαρακτηριστικό , ότι η έννοια του πλησίον στο Ευαγγέλιο είναι πρωταρχικά ενεργητική – Αγαπητή και όχι παθητική ,
χωρίς αυτή την κοινωνία με τον πλησίον είναι αδύνατη η Κοινωνία με Τον Θεό και η Σωτηρία …
Μέσα στην Εκκλησία ο πλησίον μας δίνει την δυνατότητα να ξεδιπλωθούμε και να βγούμε από τον εαυτό μας , να δραστηριοποιηθούμε στην Αγάπη
και να ξεπεράσουμε τον φόβο , πού έχει μέσα του , την κόλαση και μετά να περάσουμε στο χώρο της Παραδείσιας Κοινωνίας …
Στο πρόσωπο του άλλου ο Χριστιανός δεν βλέπει το κακό και το δαιμονικό που μετατρέπει την ζωή και τον κόσμο σε θάνατο ,
αλλά στο πρόσωπο του πλησίον και μάλιστα του ελάχιστου αδερφού , βλέπει την Αληθινή ζωή , Τον Χριστό και την Ανάσταση …
Όμοια και μια Αγιότητα χωρίς Θεό , μια Αγιότητα χωρίς Αγάπη και χωρίς Κοινωνία με τον Πλησίον δαιμονοποιούμε τον άνθρωπο και τον καθιστά ξένο και αποκομμένο από το Κοινωνικό σώμα , η πραγματική Αγιοποίηση του Ανθρώπου είναι ουσιαστικά μια πράξη Αδελφοποιήσεως ,
Το Ευαγγέλιο της Κρίσεως είναι μια Χαρμόσυνη Είδηση , κρύβει την Υπόσχεση ότι Ο Κύριος θα έλθει και θα μαζέψει τα Τέκνα του …
Ο Πόνος δε θα υπάρξει πια και το κακό θα σβήσει , το μέτρο με το οποίο θα κριθούμε θα είναι η Απόλυτη και Αδυσώπητη Δήλωση Του Θεού ,
ότι μόνο ο δρόμος της Αγάπης και της Προσφοράς μετράει και μάλιστα Ολοκληρωτικής και Αψεγάδιαστης …
Αυτός είναι ο Δρόμος Του Θεού , Ο Σταυρός Του Μαρτυρεί την Πίστη Του στο Ανθρώπινο Γένος
και στον κάθε Άνθρωπο ξεχωριστά , Μαρτυρεί την Ακατάβλητη Ελπίδα του …….